Het wiel verplaatste het water dat op de weg lag

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5F464kfIGLc&hl=nl&fs=1]

Ik ben een mens met benen, die zwaar zijn en moe. Met een maag die rammelt van de honger. Met bloed dat bevriest hierbuiten in de nacht. En de ramen zien er zo warm uit. Ik zou wel weer eens willen weten hoe dat is, door zulke ramen kijken. Maar dan van binnenuit, van binnenuit.
(Nauwe Mijter – De Kift)

Elke keer als ik naar De Kift luister ben ik weer terug in de Dwars-Hommelstraat in Beuningen. De Kift is een toneelgezelschap, amateurzangkoor, dorpsfanfare en popgroep ineen. Een paar jaar geleden kocht ik mijn eerste cd van deze band. Op dat moment paste ik op een oud huis aan de Dwars-Hommelstraat, een bescheiden straat waar je nooit komt als je er niet moet zijn. Het was herfst en er is geen beter seizoen dan de herfst om De Kift met zijn droevige, tragikomische teksten te ontdekken.

Elke dag fietste ik naar het huis aan de Dwars-Hommelstraat. Door mijn koptelefoon klonk De Kift. Ik liet me meevoeren door de teksten en de muziek terwijl ik naar mijn voorwiel keek. Het wiel verplaatste het regenwater dat op de weg lag. Ik had er nog nooit zo bewust op gelet. Mijn fietsband nam het water mee omhoog en liet het een stuk verder weer vallen. Het was prachtig! Ik ging er een beetje van dichten: ‘Tussen rode bomen fiets ik straten nat’.

Het is maar goed dat ik niet verder ben gegaan. Zoiets kan ik beter aan echte dichters overlaten. Dat is ook precies wat De Kift doet. De teksten van de groep zijn bij elkaar gesprokkeld uit romans en dichtbundels van voornamelijk Russische schrijvers.
Maar die Russen hebben vast ook ooit eens door de Dwars-Hommelstraat gefietst.

Neem een kijkje bij De Kift.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *