Zub

kaartwilhelminalaan1

Zub stond midden in de nacht op het hoogste punt van de Wilhelminalaan, daar waar de lange straat verandert in een viaduct over de A73. Zub was radeloos. De Rus, die sinds 4 jaar in Beuningen woonde, was niet van plan om te springen en ook niet van plan een stoeptegel naar beneden te gooien. Nee, zo radeloos was hij ook weer niet. Maar hij had wel zijn vrienden gealarmeerd. Die lagen nu voor hem op de grond. ‘We zijn er klaar voor’, riep er één.

Aylin was Turks, maar modern Turks. Zij mocht met een Rus gaan, geen enkel probleem, maar dan moest die Rus er geen ander liefje op nahouden. Dan was het voor haar meteen voorbij. Zub wist dat hij het eigenlijk niet meer goed kon maken. Alleen hier had hij nog een kans, op dit viaduct, waar zij elke morgen onderdoor zoefde op weg naar haar werk.

Zub haalde adem en schudde de spuitbus in zijn hand. Toen liep hij naar zijn vrienden, hurkte bij hen neer en kroop naar de rand van het viaduct. Twee kameraden grepen zijn enkels vast. Hun eigen enkels werden weer vastgehouden door twee andere vrienden. Het was een hoop gestuntel en er werd flink gevloekt, maar eindelijk was Zub waar hij moest zijn. Hij hing ondersteboven tegen de rand van het viaduct en begon gelijk de letters te spuiten, op de kop. Het was wonderbaarlijk. Zijn rechterhand had de hele avond getrild, maar hield nu stil. Zub hartje Aylin. Het stond er vastberaden, zonder uithalen. Deze radeloze Rus had het gewoon gedaan. Hij liet zich naar boven hijsen. Daar zou hij wachten op de volgende morgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *