Mies

Je zou het haast denken, maar niet ieder Sinterklaasverhaal loopt goed af. Of anders gezegd: er is in elk geval één Sinterklaasverhaal waarbij een happy end ontbreekt. En dat is deze.

Ik was elf toen ik met mijn zus en neef het idee kreeg om Zwarte Pietje te spelen. We zouden vier achterneefjes en –nichtjes verblijden met een Pietenbezoek. We schminkten ons, trokken pofbroeken aan en deden een Pietenmuts met Pietenveer op. Een juten zak werd gevuld met pepernoten. Het leek net echt. Zingend liepen we de straat op. Mies, onze lapjeskat, ging met ons mee.

Het huis waar we moesten zijn, bevond zich vijfhonderd meter van ons vandaan. Het enige obstakel was de Van Heemstraweg, waar het verkeer toen nog met 80 overheen raasde. Daar moesten we goed uitkijken. We kenden de gevaren.

Eenmaal bij de Van Heemstraweg was Mies nog steeds bij ons. Dat vonden we geen goed idee. Mijn zus gebaarde naar het beestje dat het terug moest gaan. Mies draaide zich half om. Wij dachten dat ze het begrepen had. We keken links, rechts, links en staken over. De kat was echter meegelopen. Mijn zus stak opnieuw over en lokte Mies mee. Vervolgens keerde ze, goed oplettend, terug naar de overkant. Daar ging het fout. Mies kwam haar achterna. Haar poten werden geraakt. Mies kermde. Een volgende auto scheurde de kat open. Vanaf de berm zagen we hoe het lichaam over het asfalt kronkelde. In shock liepen we toch verder. Huilend stonden we voor de deur van mijn achterneefjes- en nichtjes. De schmink droop van onze gezichten. Toen de deur openging, snikte mijn zus: “Ik durf niet meer over te steken.”

5 gedachten over “Mies”

  1. Nee, ik heb gelukkig genoeg andere herinneringen en een gehandicapt zusje om ieder jaar hartstochtelijk sinterklaas te vieren. Maar het is wel iets dat je bij blijft ja. Ik denk toch de eerste keer dat je zo direct in aanraking komt met de dood. Nou ja, het had altijd erger kunnen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *