IJsbaan

Ik klom deze week de zolder op en zocht mijn oude schaatsen. Ze hingen met de veters aan een spijker in een houten balk. Ze leken op bowlingschoenen, met dat knullige zwarte en rode leer. Op de ijzers zaten roestplekken. Het zag er droevig uit. Ze hingen daar al zo’n tien jaar, zonder dat iemand zich om ze bekommerde. Ik haalde ze van de spijker en nam ze mee naar de gloednieuwe ijsbaan van Beuningen.

Ik had er zin in. Eindelijk was het weer mogelijk om te schaatsen in Beuningen. Tot tien jaar terug kon je iedere winter terecht op de vele sloten in het dorp. De beste schaatslocaties waren echter te vinden op de uiterwaarden, waar ik vaak tot diep in het donker ijshockey speelde. De laatste jaren was het Triavium de enige mogelijkheid om het ijs op te gaan.

Eenmaal bij de Asdonck aangekomen moest ik even slikken. De ijsbaan bleek één grote reclameadvertentie. Buiten stond een glimmende auto, binnen werd vuurwerk verkocht, kon je uitgebreid dineren, koophuizen bekijken en gratis op de foto. Nu snap ik dat zo’n ijsbaan niet betaalbaar is zonder sponsors. Maar moet het zo schreeuwerig? Moeten er kroonluchters boven het ijs hangen?

In mijn tijd (ja, hier mijmert een twintiger) namen we een thermoskan met chocolademelk mee naar de uiterwaarden. We controleerden het ijs door te luisteren naar het gekraak. We zagen dode visjes in het ijs en hielden onze adem in als we over bobbels gleden.

Deze week begreep ik weer eens dat tijden veranderen. Vanaf de kant keek ik naar de feloranje schaatsen op de baan en besloot dat er voor mijn oude ijzers geen tweede leven zou zijn.

10 gedachten over “IJsbaan”

  1. als je de veertig gepasseerd ben heb je nergens anders meer tijd voor dan mijmeren. schaatsen is dan een kouwelijke bezigheid uit een ver, ver verleden, de tijd dat je op ijzers van huis naar school kon komen. oef.
    toch leuk te lezen dat twintigers ook al last hebben van het syndroom ‘vroeger was het beter’.

  2. Ja, ik heb dat best wel erg. Zeker omdat mijn columns zich afspelen in een plaats waar ik nu ruim drie jaar niet meer woon. Ik hou het dan ook niet lang meer vol, want anders worden het alleen maar stukjes-over-vroeger. Ik heb er nog vier te gaan en dan is het over en sluiten.

  3. ach, er zijn ergere dingen dan melancholie; vind die altijd wel een mooie dramatiek in zich hebben.
    zou jammer zijn wanneer je niet meer over vroeger schrijft want ik denk dat vooral de herkenning van je lezers in je stukjes in combinatie met jouw stijl van schrijven erg in de smaak valt.
    we zullen het zien.

  4. Dank je!
    Nu is het niet zo dat dergelijke stukjes van mijn blog verdwijnen. Alleen zullen ze meer en meer de stad als decor hebben. Met Beuniningen is het wel een beetje op. Ik doe het bijna 2 jaar, heb het met veel plezier gedaan, heb er ook veel van geleerd (op schrijfgebied), maar op een gegeven moment moet je te lang zoeken naar een onderwerp. Vooral omdat de afstand steeds groter wordt.

    Maar misschien wil de stadsredactie wel columns. Al betwijfel ik dat. Bezuinigingen is the keyword.

  5. Ja, deze column is een beetje achterhaald. En nee, ik ben er niet toegekomen. Ik weet ook niet of ik er wel zin in heb.
    Als er in het weekend nog ijs ligt, ga ik het doen.

  6. Achterhaald? Ik geloof toch echt dat ik het woord melancholisch gebruikte, wat naar mijn idee een wat meer positievere lading heeft. Don’t be so hard on yourself!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *