Pakjes

In ons land worden veel pakjes verstuurd, ik stond er verbaasd van. Het gaat om duizenden. In het begin was ik nieuwsgierig en probeerde ik te raden wat er in zou zitten. Ik dacht aan kloppende mensenharten, liefdesbrieven in de vorm van een kijkdoos of een verzameling van onder meer een nietmachine, perforator en puntenslijper van iemand die ontslagen is en deze spullen naar een oude klant stuurt in de hoop dat deze man of vrouw medelijden met hem heeft.

Jan vindt dit allemaal onzin. Jan is van het distributiecentrum. Ik zie hem alleen ‘s morgensvroeg en dat is volgens mij niet het beste deel van zijn dag. Jan noemt me altijd ‘ventje’. Mijn naam kan of wil hij niet onthouden. Hij vindt mij ‘weer zo’n sukkel, iemand die te slim is voor dit werk maar te lui is om beter werk te krijgen’, zoals hij een keer letterlijk zei.

Jan heeft een vrouw met overgewicht en twee dochters in de moeilijke leeftijd. Tenminste, dat denk ik. Jan is niet het type om naar de thuissituatie te vragen. Ik mag ‘m wel, daar niet van. Ik begrijp ‘m ook wel. Maar ik ben zo verstandig geweest om te stoppen met dingen aan hem te vragen.

Zo ben ik ook gestopt me af te vragen wat er precies in die pakjes zit. Ik weet donders goed dat het allemaal niet zo spectaculair is als ik het me voorstel. Het zijn meestal diergeneesmiddelen, zo heb ik inmiddels begrepen. Niet om een gevaarlijke epidemieën mee te voorkomen, maar gewoon een middel dat een dierenarts dagelijks nodig heeft, omdat de mensen altijd zullen blijven vragen om de pijn bij hun hond te verzachten.

Ik hou wel van auto rijden. Dat had ik niet verwacht toen ik bij mijn vierde examen een hand van de examinator kreeg in plaats van een troostend klopje op mijn schouder. Het is fijn om urenlang in hoge snelheid over het asfalt te zoeven zonder dat je er zelf iets van voelt. Het is dan bijna alsof je er zelf niet bij bent. Ik rij soms langs plaatsen waar ik nog nooit van gehoord heb.

Nederland is qua wegennet best wel saai. Er zijn weinig onverwachte elementen. Vaak komt het neer op afritten en rotondes. Als je er op let, vind je hier en daar nog iets raars. Dan houdt een straat bijvoorbeeld onaangekondigd op. Drie rood-witte balken en verder niet meer, alleen maar weiland. Ik trek me op aan zulke vondsten. Dat maakt mijn dag. Soms heb ik nog weleens de neiging om er bij Jan over te beginnen.
‘Weet je wat ik gisteren gezien heb? In Groningen?’
Nee, niet verstandig. Jan ziet me aankomen. Hij reageert daar niet eens op.

Ik ben blij met die verrassende wendingen in de openbare ruimte, die onlogische plekken, waar anderen juist op mopperen. Laat mij maar keren op een doodlopende weg. Voor mij pimpt dat het saaie werk een beetje op.

Maar je kunt niet aan het oppimpen blijven. Op een gegeven moment houdt het op. Dan ben je op het punt van Jan. Dan is er niets meer om van te genieten. Dat moment is bijna. En dan is het tijd voor het volgende baantje.

7 gedachten over “Pakjes”

  1. Volgens mij moet het ‘als ik het me voorstel’ zijn ipv ‘als ik mezelf voorstel’, maar ik weet het niet zker. Verder een strakke sfeer. Doet me een beetje denken aan Emballage qua verhaalopbouw. Dat klinkt dan weer egocentrisch, maar zo is het niet bedoeld. Het schiet me nu eenmaal te binnen.

    Is dit uit de Simon Vloet-saga? Ik ben er benieuwd naar.

  2. Mooi. Leuk ook hoe je aan het begin van een nieuwe paragraaf telkens een soort van aankondiging doet. ‘Ik hou wel van autorijden’ en dan daarna ‘Nederland is qua wegennet best wel saai’. Haha

  3. Inderdaad! Ik heb dat zelf niet in de gaten gehad.
    En Dennis, het heeft inderdaad iets weg van Emballage. Elke alinea verwijst naar de vorige, waardoor het een strak geheel wordt. Niet gedacht dat ik dat spontaan zou kunnen.

  4. Ohh. “Ik ben blij met die verrassende wendingen in de openbare ruimte, die onlogische plekken, waar anderen juist op mopperen.” Dat heb ik ook, hoewel ik mijn rijbewijs niet heb. Vroeger ging ik op zondag nog wel eens met mijn moeder gewoon in de auto zitten en rijden en kletsen en dan ergens warme chocomel drinken. Meestal richting Wolfheze, want daar is de omgeving heel mooi en onvoorspelbaar.
    De laatste alinea rondt het verhaal heel erg mooi af. Poeh, ja, ik weet niet zo goed wat ik er over moet zeggen. Dit soort van overpeinzende verhalen raken me altijd wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *