Afscheid van een hoornist

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_MkMdlfl8Hg&hl=nl&fs=1]

Het was een avond van bier, omhelzingen en ongeloof.
‘Is dit echt je laatste concert?’
Zaterdag hing ik mijn hoorn in de wilgen. Dat ging erg gemakkelijk. Door de ronde buizen kon ik ‘m zo aan een tak rijgen.

Nee.
Voor veel mensen zal het onbegrijpelijk zijn, maar de fanfare is lange tijd een belangrijk deel van mijn leven geweest. Op mijn tiende wilde ik accordeon gaan spelen, maar mijn moeder sprak de voorzitter van de fanfare aan.
‘Is dat niet wat voor jou?’
Ik wilde mijn moeder niet teleurstellen, ze had de moeite genomen om iemand aan te spreken en misschien was het inderdaad wel wat voor mij. Enkele weken later probeerde ik geluid uit een zilveren bugel te krijgen, mijn zus kreeg een gouden hoorn in de handen gedrukt. Na een half jaar hield mijn zus het voor gezien en wees ik naar de hoorn. Die wilde ik.

Er volgden veel momenten die geschikt waren om te stoppen.
Het moment dat je in het apenpak door het winkelcentrum marcheert.
Het moment dat de blauw aangelopen dirigent je uitfoetert om een klein, vals nootje.
Het moment dat je thuis zit en liever een film kijkt, maar met jezelf afgesproken hebt dat je toch even moet oefenen.
Het moment dat je tegen een leuk meisje moet zeggen dat je bij de fanfare zit, omdat ze daar op een dwingende manier naar vraagt.

Maar daar groeide ik overheen. Mijn hoorn ging steeds beter klinken, het niveau werd steeds hoger, er waren uitdagingen. Ik ging bij orkesten invallen, bezocht klassieke orkesten, organiseerde een groot concert met vier verenigingen en schreef verhalen waarin een fanfare een grote rol speelde.
Toen ik naar kijkavonden ging om aan een kamer in de stad te komen, vertelde ik steeds dat ik hoorn speelde. ‘Wil je die kamer eigenlijk wel?’, vroeg een van de studenten een keer. Na vele kijkavonden werd ik eindelijk uitgekozen. Het was een huis met een beroepspianist, die elke dag vijf uur speelde.

De liefde bleef voortduren. Twee jaar geleden kwam ik zelfs op het idee om mijn masterscriptie te schrijven over een fanfare in een klein dorp. Willem was in Wanssum.

Sinds een jaar is de liefde aan het afbrokkelen. Het laatste half jaar in snel tempo. Verschillende factoren zijn er debet aan, moeilijk uit te leggen. Maar in mijn hoofd had ik al afscheid genomen. Ik stelde het alleen steeds uit, want het juiste moment was er nog niet naar. Ik plande mijn afscheid in maart. Maar vlak voor kerst ging het niet meer en heb ik de stekker er uit getrokken. Ik heb gezegd dat ik het eerst drie maanden zou aankijken voordat ik de hoorn in zou leveren (dus toch maart).
Misschien ga ik het missen, maar ik het geloof het niet.

Zaterdag speelde ik mijn laatste noten voor de fanfare. Het ging goed, het beste concert van de laatste jaren. De laatste nummers waren het zwaarst. Mijn lippen zaten er doorheen. Ik was helemaal op.
Daarna kwam het bier en doken we de kroeg in. Ik moest het aan ze uitleggen, maar kon het niet.
‘Drie maanden’, zei ik, om ze geen pijn te doen.
Maar zij weten het ook wel.

In de hal staat een koffer met daarin een gouden hoorn. Hij wacht.

9 gedachten over “Afscheid van een hoornist”

  1. Mooi inderdaad. Dat uitzitten is een beetje jammer. Het wordt zo’n nachtkaars. Ach je weet wat ze zeggen: je kunt Willem wel van de hoorn weghalen, maar de hoorn niet uit de Willem. Of: je kunt de hoorn wel aan de wilgen hangen, maar de wilgen niet aan de hoorn.

    Tijd voor andere dingen. How are you coming on that novel?

  2. Hmm, dat vergt wel wat moed om de hoorn zo daadkrachtig aan de wilgen te hangen. Meestal sluipt het er een beetje in. Maar soms is een beetje daadkracht ook wel prettig, zodat je niet teveel in dingen blijft hangen.

  3. dit las ik met een uiterst herkenbaar gevoel. Bijna niemand weet van mijn ‘harmonie’-verleden vanwege mijn schaamte, de nachtmerrie van die vreselijke apepakjes en die knellende kolbak op je kop. maar niemand neemt je de ervaring af van het neerzetten van een geweldig muziekstuk in een concertzaal, de eerste live radiouitzending of wat dan ook.

    wel jammer dat je je instrument moet inleveren. hier ligt nog steeds een hoopje zilver in huis dat heel af en toe weer uit de doos komt.

    als het op is, is het mooi geweest. dan is dit het enige goede besluit. mooi stuk.

  4. Schoon stuk. Alleen dat allerlaatste zinnetje had voor mij niet gehoeven (Hij wacht op gisteren). Heb je foto’s van het apepakje? Wat ben ik slecht.

  5. Ja, ik wilde zelf ook al de laatste twee woorden weg laten: Hij wacht. Maar heb de moeite nog niet genomen. Nu dan maar.

    En nee, ik heb geen foto’s van het apepakje. Anders zou het namelijk geen apepakje zijn…

  6. ’s Werelds mooiste instrument aan de wilgen hangen is als Sinterklaas een schop onder zijn ballen geven.

    Dat betekent echter niet dat het soms een wijs besluit kan zijn. Sinterklaas kan ook weleens vervelend zijn.

    Zolang je maar niet vergeet hoe die koperen loeihoepel klinkt, dat zou pas echt een doodzonde zijn.

    Het moet wel een treurwilg zijn.

    Een hoornist

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *