Achtervolgd door Roosbeef

Donderdag had ik gewoon kaartjes, dus dat was niet verwonderlijk. Ik stond met zuslief in de Mezz in Breda. Roos had nieuwe laarzen en deed die vanwege de pijn na het eerste nummer al uit. Liep ze de rest van het concert op kousen. De zaal was vol. Vlak voor ons stond een groepje irritante lieden die luidruchtig waren en Roos op nazongen. Verder was het heel leuk.

Zaterdag liep ik door het centrum van Tilburg. Dat is een stad die 200 jaar geleden werd opgericht, een verbond van zeven dorp volgens mij. In elk geval: het was warm, het was feest, het was druk. En ergens op een podium speelde Roosbeef. Maar ik heb ze uiteindelijk niet gezien, het was me iets te druk.

Zaterdagavond was ik voor een Poetracks-programma voor de Wintertuin in Amsterdam-Noord. Daar was een Culturele Bazaar, met veel tentjes, veel kou en niet zo heel veel publiek. Voordat Poetracks begon zag ik de drummer en de bassist van Roosbeef binnenlopen. Toevallig, dacht ik. Die komen in hun vrije tijd even gezellig muziek luisteren van Chop Wood, Pien Feith en Solo. Neen. Zo bleek. Ze speelden een half uur later in dezelfde tent. En vlak voordat ze begonnen vertelde ik Roos over de achtervolging van haar band. Ze bekende dat ze me vrijdag even uit het oog waren verloren en in Venlo verzeild waren geraakt.

Dat was niet het einde. Na het concert klommen de bassist en de gitarist in het Wintertuin-busje voor een liftje Amsterdam-Nijmegen. De verhalen gingen niet alleen over de band, ook over melkkoeien, diepvrieskoeien, Tilburg, Nijmegen en oude koffiekannen bij een bruisend snelweg-tankstation.

Vandaag keek ik de hele tijd achterom of ik niet iemand van Roosbeef achter me liep.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=p72I7g-RXpg&hl=nl&fs=1]

“Dit is onze nieuwe single…. Ach, volgend jaar kan ik ook nog zeggen dat dit onze nieuwe single is, dat merkt toch niemand.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *