Heenweg I

Er zou een feestje zijn. Verder wisten we niets. We liepen met zijn drie├źn over straat en ieder van ons verheugde zich waarschijnlijk op iets anders. Ik had het al helemaal in mijn hoofd. De ruimte, de mensen, de sfeer. Ik dacht aan ballonnen. Ik weet niet waarom. Een hoge zaal en dan ballonnen die tegen het plafond drukken, alsof ze een uitweg zoeken.
.
We liepen door straten die ik nauwelijks kende, vaak alleen als een vage herinnering. Ik had de puzzel van de stad nog altijd niet opgelost. Ineens vroeg ik me af of een van ons wel wist of we op de goede weg waren. Ik had daar de hele tijd op vertrouwd. Nu sloeg de twijfel toe. We liepen naast elkaar, op gelijke hoogte, een beetje breed. Het zou een pakkend beeld zijn, ongetwijfeld imponerend. Maar wie bepaalde eigenlijk ons looptempo? En wie bepaalde wanneer we links- of rechtsaf zouden slaan?

Lees verder bij De Nieuwe S

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *