Lek

Het is donker, nacht en er zit een gat in mijn plafond. De regen lekt er door heen, tikt op de vensterbank. Ik tel de tikken zoals duizenden anderen op dit moment schapen tellen. Hoewel ik het eigenlijk niet wil, concentreer ik me op de tikken. Ik kan het niet tegenhouden. Ik denk aan wat die tikken zijn: druppels die naar beneden suizen. Ik denk aan hoe snel ze wel niet gaan, zo snel dat ik er bijna medelijden mee krijg. Ik hoor steeds alleen het einde, de val, tik, nooit het begin.
Opeens moet ik heel nodig naar het toilet.

Een gedachte over “Lek”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *