All you need

Zoals voorgedragen tijdens het buffet op de bruiloft van mijn broer, gistermiddag, toen ik nog een beetje helder was.
.
Zet u op kerstavond ook de tv aan? Toch maar, ook al weet u dat het niet helemaal bij de kerstgedachte past? Stemt u ook af op SBS6, All you need is love?
Ja?
Schaamt u zich maar niet. Bij ons thuis is het al jaren traditie. Saucijzenbroodjes de oven in en Robert ten Brink aan. De kerstbelletjes rinkelen, de reclame komt ten einde en ik prop het zoveelste chocoladekransje in mijn mond.
.
All you need is love dus. Het is donker, koud, nacht, Nederland. Robert zit in een grote bus vol met Finnen, Nigerianen, Colombianen, Azerbeidjanen en achterin, in de hoek, een verdwaalde Belg. Ze zijn dik ingepakt. Alsof Nederland al jaren wordt geteisterd door ernstige sneeuwstormen en de temperatuur ’s nachts daalt tot min veertig.
De bus rijdt in rap tempo het land door. Hier en daar wordt er gestopt. Dan stapt Robert uit en zoomt de camera snel nog even in op een van de mannen. Want het zijn altijd mannen in die bus. Een bus vol buitenlandse mannen. Robert gaat in een rechte lijn op een huis af, terwijl de cameraman achteruit loopt en Roberts gezicht probeert te filmen. De presentator draait het bekende riedeltje af over weer een prachtig liefdesverhaal met één probleempje: de afstand. En dan belt ie aan, bij een heel normaal huis met een heel normale voordeur en een heel normaal raam waar ’s nachts gordijnen voor hangen. Robert wacht even, kucht eens in zijn koude vuistje, warmt zijn handen op en jawel, de deur gaat op een kier. Een blond meisje in pyjama doet open. Vol ongeloof kijkt ze in de felle bouwlamp die boven de camera hangt.
Fygur?
Robert speelt de verloren onschuld, draait er geroutineerd om heen. Maar het meisje snapt het wel. Kom op, het is midden in de nacht en er staat een camera voor je neus. Natuurlijk is het Fygur. Robert bouwt de spanning nog op, terwijl het meisje al langs zijn schouder kijkt om te zien of haar Fin er aan komt. Toch heeft Robert het als eerste gezien. Hij wijst in het donker. Hé, volgens mij rent daar een Fin met een grote sporttas op zijn schouders. Omhelzing, kus, blablabla.
.
Bij ons thuis is het op het moment van de omhelzing doodstil. Waterig kijkt iedereen naar de tv. Ze smelten.  Ik ben degene die traditiegetrouw aan deze mooie stilte hardhandig een einde weet te brengen.
Waarom? roep ik elk jaar uit. Waarom moet zo’n meisje helemaal naar Finland? Een man met twee benen, twee armen, een hoofd en een romp. Kijk eens om je heen, meisje. Niet met de ogen naar de grond. Er lopen genoeg mannen rond in Nederland. Waarom altijd zo’n exoot?
Goed, ik zei dit in een periode waarin ik nog hevig op zoek was naar de liefde. Maar nog steeds kijk ik met enige frustratie op kerstavond naar All you need, terwijl de saucijzenbroodjes in de oven staan en ik misselijk ben van de chocola.

Als de Nederlandse vrouw klaarblijkelijk haar liefde zo nodig in het buitenland moet zoeken,  zit er voor de man niet anders op dan zich extra actief op te stellen. Ooit hielp ik mijn broer de bruidegom daarmee. Dit was lang voordat hij op het droge zat. Ik was een jaar of twaalf, het was midden juli en op zolder lag nog een oud shirt. Terwijl de zon op het dak brandde, schreef ik met een watervaste stift een mooie tekst op het shirt, terwijl het zweet van mijn gezicht stroomde.
‘Deze leuke, verlegen, stille, voetballende, studerende, lieve jongen, zoekt mooie, spontane, gezellige, spraakzame, lieve meid.’
Mijn broer was 17 en was nog nooit met een meisje thuisgekomen. Ik maakte me zorgen. Ik drukte hem het shirt in handen en liet hem beloven dat hij hem die avond aan zou doen bij de zomerfeesten in Nijmegen.
Toen ik de volgende morgen de trap af liep, zag ik het shirt op een trede liggen. Het was droog, het stonk niet en het was netjes opgevouwen. Halverwege de morgen kwam mijn broer de keuken binnen met ogen zo klein als de knoppen op de afstandbediening van de tv. Ik vroeg hoe zijn avond was geweest. Het was gezellig, veel gedronken, nu had hij hoofdpijn. En verder? Nee, geen vrouw. En mijn shirt had hij nooit aangedaan. Mijn moeder had hem netjes opgevouwen op de trap gelegd om hem een keer mee naar zolder te nemen en hem daar voorgoed op te bergen. Ik was diep beledigd.
.
Het liefdesleven van mijn broer moest even op gang komen, maar uiteindelijk was daar Heidi. Toen ze net verkering hadden, kwam ik haar tegen tijdens Oud en Nieuw in café De Vrijboom. Ze sprak over mijn broer en haar ogen vonkelden. Maar dat kon ook door de alcohol zijn.
Een Ewijkse koos voor een Beuningse. Een afstand van zes, zeven kilometer. Heel mooi. Niet eentje uit eigen dorp, dat zou wel heel erg eenkennig zijn, maar precies  één dorp verderop.
.
Ik ben trots op mijn broer de bruidegom en vooral op zijn Heidi. Zij heeft mij gelijk gegeven. Niks geen Robert ten Brink, niks geen kerstavond met saucijzenbroodjes en op de tv een bus die door het donker rijdt en Nederlandse meisjes met Finnen, Colombianen en Azerbeidjanen verblijd. Geloof me, ik heb er niks op tegen als zo’n Nederlandse een man in het  buitenland vind. Prima. Maar soms denk ik dat ze het er om doen. Dat het exotischer is, dat het interessanter klinkt op feestjes.
Nee, Heidi heeft het begrepen. Gewoon het dorp verderop. Daar zit de ware.
.
Ook daarom proost ik op mijn broer de bruidegom en zijn lieve bruid.
All you need is love op een mooie dag in mei, ergens in een weiland in Beuningen.
.
Proost!

3 gedachten over “All you need”

  1. Ik doe het erom, Willem. Ik ga exotisch interessant doen op feestjes.

    Mooie spietsj

    Wat dat betreft heb ik me er gisteren zonder woorden van afgebracht, gelukkig hebben we de foto’s nog…

  2. Heel mooi stukje! Niet alleen an sich, maar ook als speech!
    Moet bekennen dat ik me lichtelijk aangesproken voel als persoon die op die exoten valt… Als ik je weer eens dronken ergens in een kroeg tegenkom, zal ik je wel verlichten…

Laat een reactie achter op Suzan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *