Vroeger ging dat digitaal

Het was even wennen. Vanmorgen gaf een zeer vriendelijke mevrouw me een groot vel papier met daarop heel wat namen. Ik keek haar vragend aan. Ze wees naar de hokjes aan de andere kant van de hal.
‘Daar moet u het doen.’
Ze glimlachte. Er was verder niemand en ze leek oprecht blij dat ik er was.
Ik koos het eerste hokje. Er lag een klein en dik rood potlood. De namen zeiden me weinig. Het waren vooral Brummer, Brom en Kolodziejak die mijn aandacht trokken. Ik twijfelde en kleurde uiteindelijk een van de hokjes in. Geconcentreerd. Binnen de lijntjes.
Ik ging terug naar de vriendelijke mevrouw.
‘Ik heb het gedaan’, zei ik.
‘Stop ‘m hier maar in.’
Er stond een grijze bak op tafel met een smalle gleuf. Ik liet het papier, netjes opgevouwen, in de gleuf vallen.
‘En dat is het?’
‘Dat is het’, zei ze.
Ze glimlachte nog eens naar me toen ik wegliep.
Het was mijn eerste keer met een potlood en het viel best mee.

Een gedachte over “Vroeger ging dat digitaal”

  1. Ja, precies mijn beleving!
    Alleen moesten wij het stembiljet in een grote grijze kliko met gleuf gooien. Wat ik heel vreemd vond, alsof het zo hoppakee bij het oud papier gelazerd zou worden en dat hele stemmen maar een soort schone schijn was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *