Station ‘s-Hertogenbosch

Toen je over het station van Den Bosch liep had je de hele tijd het idee dat je veters los waren. De eerste keer dat je met je handen je broekspijpen omhoog schoof was dat ook werkelijk zo. Je knielde en maakte een dubbele knoop. Toch leek het er daarna steeds op dat je onder je voetzool het uiteinde van je veters voelde. Steeds zocht je een plek op waar je niet in de weg stond om de pijpen omhoog te schuiven. Maar de dubbele knoop prijkte – trots bijna – boven de tong van de schoen.
.
Het was de situatie in een notendop. Je was al een hele tijd niet meer op station Den Bosch geweest en je voelde je ongemakkelijk, maar er was geen enkele reden toe. Iets in je hoofd maakte het je moeilijk, maar een dubbele knoop is stevig en gaat er niet zomaar uit.
.
Het besef van het tussen-de-oren-idee kwam vlak voor het moment dat je een bord tegenkwam waarop gewaarschuwd werd voor struikelgevaar. Zeer eigenaardig. Er bestaat natuurlijk ook brandgevaar en lawinegevaar, maar dan komt het van buitenaf en dan moet je zelf bedenken welke actie je onderneemt. In de meeste gevallen: vluchten. Bij struikelgevaar draait het om de actie, het struikelen, en dat doe je uiteindelijk zelf.
Je keek naar de grond en zag de hobbelige, grijze vloerbedekking, die de gaten op het station verborgen hield. Je zou ook over je eigen schoenen kunnen struikelen, bedacht je. Of over het uiteinde van niet bestaande veters onder je schoen. Dat zullen de meeste mensen wel doen.
Toen lachte je en struikelde niet.

Een gedachte over “Station ‘s-Hertogenbosch”

Laat een reactie achter op Suzan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *