Contact

Mijn opticien is eigenlijk geen voorstander van lenzen. Hij verkoopt het liefst brillen, zelf heeft hij er ook een. Dus toen ik naar het hoe en wat van lenzen vroeg, begon hij eerst alle negatieve aspecten op te sommen: een stuk minder zicht dan met bril, hoge prijzen (zeker als je ‘cilinder hebt’, en dat heb ik) en het kan even duren voor je de juiste lenzen hebt (je zult verschillende moeten proberen).
.
Zo’n tien jaar geleden wilde ik ook lenzen. Dat was geen succes. Ik kreeg halfjaarlenzen die als sponzen vuiltjes met zich meenamen mijn ogen in. Met veel moeite kreeg ik ze in, vervolgens fietste ik weg naar school maar moest na honderd meter alweer rechtsomkeert maken. Terwijl de tranen nog over mijn wangen liepen haalde ik in de badkamer die klote dingen weer uit mijn ogen. Als ik op zaterdag uitging liet ik mijn nieuwe lenzen thuis. Een keer had ik ze gedragen, maar de rook en de ventilatoren op hoge snelheid zorgden ervoor dat het tweetal behoorlijk agressief werd. Wat ik me verder nog herinner is dat ik een keer een lens kwijt was. De grootste paniek was al voorbij, ik had me erin berust, toen ik ‘m ergens op de grond terugvond. Hij was bikkelhard geworden. En nog voordat ik ‘m in het lenzenbakje had gestopt had ik er een hoekje (iets minder dan een kwart deel van de lens) van afgebroken.
.
Ik wilde het weer eens proberen en de opticien wilde het me – ondanks zijn aversie – niet onthouden. Daarom ben ik een ‘traject’ ingegaan. Voor een tamelijk klein bedrag zouden mijn ogen worden gemeten en zouden ze op zoek gaan naar de juiste lenzen voor mij. Het kon goed zijn dat ze daarvoor een aantal lenzen weer terug naar de fabriek zouden sturen, dat kwam vaker voor.
.
Afgelopen dinsdag kreeg ik mijn eerste paar lenzen. Het meisje van de brillenwinkel begeleidde me bij het indoen. Ik vertelde dat ik het al eens gedaan had, tien jaar geleden. Ondanks dat ik sommige stappen bij het indoen meteen goed deed, was de belangrijkste stap – de lens in het oog plaatsen – de lastigste. Het lukte me na verschillende pogingen, maar het meisje van de brillenwinkel – die het van opzij had gadegeslagen – zei dat het vooral een kwestie van geluk was geweest.
.
Zaterdagmorgen stond ik voor de douche. Ik deed mijn badjas uit en mijn handen grepen naar de pootjes van mijn bril. Zonder succes. Het was de eerste keer dat ik me vergist had.
Het gaat eigenlijk best goed met die eerste paar lenzen. Ik hou me meer bezig met de vraag waarom lenzen eigenlijk contactlenzen heten, wat is er dan zo contact aan?, dan dat ik me verbijt vanwege kriebelende of jeukende ogen. Ik heb ook veel positieve reacties gehad, hoewel het verschillende mensen opvalt dat ik er slaperig uitzie. Dat heeft er misschien mee te maken dat mijn gezicht toch nog vooral een brillengezicht is; het moet wennen aan de rauwe werkelijkheid.  Of dat ik soms gewoon slecht slaap, want daar veranderen lenzen helaas niks aan.

3 gedachten over “Contact”

  1. Ja, je zou inderdaad weer een column moeten nemen. Misschien dattie niet per sé over Beuningen zou hoeven gaan? Als mensen toch al fan waren….

    (Wat een Kim-achtige categorie trouwens ‘ook mooi’, misschien ook een beetje Yvette-achtig, hallo Yvette!)

  2. Ik ben net aan een prachtige uitgave van AL Snijders begonnen (Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk). En ja, dat werkt inspirerend. Vooral opvallend vind ik dat zijn schijnbare afdwalingen heel goed werken.

    Categorieën vind ik moeilijk. Zou ik die ook uit kunnen zetten? Als er dan maar niet ‘geen rubriek’ komt te staan. Ben te lui om het uit te zoeken.

    Hallo Kim! Hallo Yvette!

Laat een reactie achter op willemclaassen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *