Opstaan

‘Nee, jullie moeten niet opstaan’, zegt ze zo zacht dat alleen ik het kan horen.
Mijn lief geeft commentaar op het echtpaar dat door het treinstel begint te lopen. We zitten op een trapje in de trein van Roermond naar Maastricht. Halte Sittard is zojuist omgeroepen. Ik denk dat ze reageert op het volume van de vrouw, op de twijfelachtige esthetiek van het echtpaar, maar dat is het niet.
‘Ze zitten eerste klas’, legt mijn lief uit, zonder dat ik er naar gevraagd heb.
Ik ben weer aan het veroordelen en dat terwijl ik een boek lees over Zen Boeddhisme.
De vrouw met volume loopt door de glazen deur en valt dan bijna bij ons trapje, omdat de trein plots tot stilstand komt.
De tweede klas blijft vol. We zijn veroordeeld tot het trapje. Mijn lief zit voor me, een paar treden lager. Ze heeft de punten van mijn schoenen een beetje opzij geduwd, zodat ze in een ‘v’ staan en ze haar rug tussen mijn knieĆ«n kan klemmen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *