Lowlands, zo ’t een en ander

1.
Er stond een groep van twintig man rondom een jongen die een tak in de lucht hield.
‘Mooie tak, mooie tak, mooie tak’, zong de groep, terwijl verschillende vingers naar de tak wezen.
Het festival was begonnen.

2.
Voorheen was de Lima een kleine tent, dit jaar een openluchtpodium. Vorig jaar ging ik met mijn zus de Lima in om naar een hilbillybandje luisteren. Mijn zus, die op vrouwen valt, fluisterde bij binnenkomst in mijn oor dat het wel heel erg naar mannenzweet rook. Ik had het niet opgemerkt, ik zag alleen maar een springende menigte en op het podium de oorzaak daarvan. Nu snoof ik geconcentreerd en rook ook zweet, maar kon niet met zekerheid vaststellen dat het mannenzweet was. Goed, er waren veel mannen in de tent, maar ik wist niet of ik mannenzweet van vrouwenzweet zou kunnen onderscheiden. Toch kon ik me heel goed voorstellen dat wat ik rook afkomstig was van een grote groep springende mannen in een kleine, warme ruimte. Mijn zus had moeite met die penetrante geur, maar hield zich groot. We zijn tot het einde gebleven.

3.
Veel trompetten en drumstellen, dat viel op. Toeters bij Beirut, Calexico, Fanfarlo en Kyteman, al weet ik niet of Kyteman zelf een trompet bespeelde of dat het om een cornet of bugel ging. De vorm van het instrument was anders, maar vorm zegt niet alles.
En drumstellen dus. Sommige bands hadden er zelfs twee. Bij Benjamin Herman – samen met C-mon & Kypski – gingen de drums omstebeurt. Hoewel de sfeer geweldig was, evenals de muziek, zag ik toch steeds een beteuterde drummer zitten die even niet mocht slaan.

4.
Er was één moment dat ik vurig wenste ook op zo’n podium te mogen staan. Ik weet niet meer bij welk optreden dat was en of ik toen zanger of alleen muzikant wilde zijn. Ik hoop eigenlijk dat laatste, want voor zanger moet ik nog een extra horde nemen. Ik ben niet toonvast en heb ook geen stem waar ik mensen mee gelukkig kan maken.
Daarna dacht ik aan de hitte op het podium door al die lampen en was weer blij met mezelf.

5.
Ons tentje stond half in een greppel. Steeds schoven we het luchtbed omhoog tegen het tentdoek aan om zo optimaal mogelijk van de ruimte gebruik te maken. Tevergeefs, binnen een paar minuten was het bed weer naar beneden gegleden.

6.
Ik stond vooraan en probeerde niet te denken aan de warmte van de menigte waarin ik me bevond. Ik probeerde ook niet het zweet te visualiseren dat langs de vele ruggen liep. Ik concentreerde me volledig op de muziek, op de instrumenten, maar niet op de muzikanten zelf, met hun plakkende polo’s. Het ging lang goed. Totdat ik achter me iemand kort een spuitbus hoorde gebruiken. Pssssj. Even later rook ik een zoete walm vermengd met de geur van de massa. Ik knikte mijn hoofd nog een keer mee met de maat van de muziek en viel toen om. Het festival kwam ten einde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *