Kruk

Ik vroeg hem om een barkruk en was bang dat hij moeilijk zou doen. Een man met een doorleefde kop, brede schouders en een klein beetje overgewicht.
‘Geen probleem’, zei hij met een lach. ‘Ik haal wel een kruk bij een café hier in de buurt. Ik leen daar wel vaker spullen. Vinden ze prima.’
Hij was al onderweg. In een rechte lijn liep hij naar de uitgang van het festivalterrein. Grote stappen, maar zijn loopje zag er ontspannen uit.
.
Het was tijdens een theaterfestival waar ook literaire en muzikale optredens plaatsvonden. Ik was daar als programmamaker, hij als helpende hand.
De muzikant had even op zich laten wachten. Toen hij er eindelijk was kon hij gelijk gaan soundchecken. Nog voor hij zijn gitaarkoffer had geopend vroeg hij om een barkruk, voor op het podium. Ik zei dat ik gelijk op zoek ging, mijn best zou doen er een op te duiken, zoals een programmamaker dat hoort te doen. Maar goed, ik hoorde niet echt bij het festival. Dus vroeg ik het aan De Helpende Hand. Hij nam de titel van zijn functie letterlijk. Hij zou alles voor me doen. Alles even vriendelijk en met een glimlach. Hij zet stoelen neer, helpt een beamer opstellen, bouwt het podium op, haalt een barkruk. Dat is zijn werk en ik hoop dat hij er goed voor betaald krijgt.
.
Ik keerde terug naar de muzikant. Hij had zijn eerste akkoorden gespeeld.
‘En heb je een barkruk?’, vroeg hij ongeduldig.
‘Daar wordt aan gewerkt. Komt er zo aan.’
Maar het duurde een hele tijd voor De Helpende Hand terugkwam. Ik voelde de blik van de muzikant en ging op de uitkijk staan. Zo zag de muzikant dat ik ermee bezig was en had ik voor mezelf het idee dat ik invloed uitoefende op de snelheid waarmee De Helpende Hand terugkeerde met de kruk.
De soundcheck was afgelopen.
‘Die kruk hoeft niet meer’, zei de muzikant en liep naar de bar om een biertje te bestellen.
Ik bleef staan wachten. Daar kwam De Helpende Hand eindelijk aan. Van verre zag ik hem aankomen, met een bungelende kruk in zijn grote linkerhand. Grote stappen, ontspannen loopje.
‘Uit een café, hier even verderop’, herhaalde hij toen hij me het meubelstuk overhandigde. ‘Vinden ze geen probleem.’ Er klonk iets van trots in zijn stem.
Ik vertelde hem dat de muzikant het zonder kruk wou doen, maar dat hij ‘m misschien op het laatste moment toch wilde gebruiken en dat ik de kruk daarom naast podium zou zetten. Ik wil De Helpende Hand niet teleurstellen, niet boos maken, of iets anders negatiefs.
Hij reageerde vrolijk.
‘Hij moet het maar zien, hij kan ‘m inderdaad altijd gebruiken.’
Maar dat gebeurde niet. De muzikant trad op zonder barkruk. Ik keek tijdens het optreden naar De Helpende Hand achterin de zaal. Hij lachte vriendelijk naar me.
Na afloop liep hij terug naar het café, de barkruk bungelend in zijn grote linkerhand. Grote stappen, ontspannen loopje.

4 gedachten over “Kruk”

  1. Op een bepaalde manier heel herkenbaar – hoe je je om sommige dingen druk kan maken, al helemaal als je anderen inschakelt. Uiteindelijk blijkt dat je je helemaal niet druk had hoeven maken (maar doe je het toch nog een beetje). Mooie opbouw en heel prettig einde!

Laat een reactie achter op willemclaassen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *