‘Er ligt anders nog een heel pak hoor’

Ze had het niet helemaal begrepen. Het oude vrouwtje hield mijn verhaal in haar handen en was niet van plan het me zomaar terug te geven. Ik leek het bijna uit haar handen te moeten trekken.
Het was even voor mijn optreden vandaag in de St. Nicolaaskapel, het oudste gebouw van Nederland dat zich in de originele staat bevindt (zo goed als mogelijk dan). Het is een rond gebouw. Het toegestroomde publiek kwam niet alleen voor literatuur, ook voor het gebouw zelf. Sommigen kozen een stoel om te zitten, terwijl anderen een rondje liepen in de buitenring. De oude vrouw behoorde tot de laatsten.
Ik had mijn teksten op het altaar neergelegd. Blijkbaar iets té uitnodigend. Ik werd door iemand gewaarschuwd toen de vrouw de bovenste pagina van de stapel had gepakt en was gaan lezen. Niet lang daarna greep ze nog twee blaadjes, waarmee ze driekwart van mijn voor te lezen verhaal in handen had. Ze liep verder. Ik sprak haar aan.
‘Sorry mevrouw. Dat is mijn verhaal, ik heb het nodig.’
‘Maar dat lag daar gewoon’, zei ze.
‘Maar ik heb het nu nodig om voor te dragen’.
Met twee vingers trok ik zachtjes aan de papieren in haar handen.
‘Er ligt anders nog een heel pak hoor’, zei ze volhoudend.
Toch gaf ze toe. Ik had mijn verhaal terug, het was weer volledig. De oude vrouw verdween uit de kapel. Ik legde de blaadjes terug op het altaar en wachtte tot ik aangekondigd zou worden. Vlak voor dit gebeurde wilde ik de tekst pakken. Nu was het een man die met mijn verhaal in zijn hand stond.

2 gedachten over “‘Er ligt anders nog een heel pak hoor’”

  1. Het zal iets te maken hebben met het klimmen der jaren. Er is een tijd geweest dat ik in een boekhandel werkte. Daar waren het de voornamelijk de oude mensen die hun rollator strategisch voor de kassa wurmden en resoluut hun boek aan mij overhandigden. Of ik het even wilde afrekenen. De rest van de rij voor de kassa in verbazing achterlatend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *