Een maandagmorgen in Beuningen

Ik was maandagmorgen in Beuningen. Ik had wat boodschappen gedaan toen het opeens hard begon te regenen. Ik was daar niet op gekleed en ging onder het kleine afdak van een makelaar staan. Het moet er vreemd hebben uitgezien. Terwijl er steeds maar mensen voorbij renden, stond ik voor lange tijd in mijn eentje voor een etalage met veel te dure huizen. Drie keer las ik alle prijzen. Uiteindelijk koos ik voor de regen.
.
Eenmaal aangekomen bij de bushalte voor de kerk was het droog. Ik ontdekt dat er maar één buslijn langs deze halte kwam, twee keer in het uur. Ik heb altijd gedacht dat er meerdere bussen deze route namen. Nu moest ik nog vijfentwintig minuten wachten.
.
Aan de overkant van de halte was een kermis opgesteld. Er was niets te doen. De meeste attracties waren ingeklapt. Mijn aandacht ging naar de enige beweging op het terrein. Een man was de blauwe vloer van zijn attractie aan het schrobben. Zou het vooral kots zijn wat hij weg moest boenen? In de plaatselijke krant had ik gelezen dat de mensen van de kermis hadden geklaagd over het geringe aantal bezoekers. Dat zou komen omdat het in een ander weekend werd gehouden dan de voorgaande jaren.
.
Het duurde nog een kwartier voor de bus kwam. Ik besloot in de tussentijd het graf van mijn opa en oma te bezoeken, dat was twee minuutjes lopen. Het lag er allemaal goed bij. Aan de hand van de jaartallen rekende ik uit hoe oud ze ook alweer waren geworden. Ik bleef nog even staan en liep toen terug. Toen ik dicht langs de kerk kwam zag ik een bord staan waar één brief aan hing. Het was een waarschuwing. Bij overwoekerende  graven zou de beheerder zonder overleg planten en ander groen verwijderen.
.
De bus liet nog even op zich wachten. De man die zijn attractie schoonmaakte was nergens te bekennen.
Ik stapte als enige in.

2 gedachten over “Een maandagmorgen in Beuningen”

  1. Poeh, een regenachtige, lege kermis is ZO’n absurd tafereel. Kreeg de herfstige rillingen van dit stukje. Erg mooi, beetje somber – maar dat mag ik wel, al helemaal in tijden dat het steeds vroeger donker wordt.

Laat een reactie achter op Suzan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *