Jamsessie

Vannacht werd ik uit mijn slaap gehouden door een jamsessie van hiphoppers onder mijn raam. Het is een keer wat anders. Niet alleen het gejoel tussendoor en de aanmoedigingen bereikten mijn hoogslaper, ook het langdurige ratelen zelf. Ik kon het niet letterlijk verstaan, maar als ik bewust naar deze muziek luister is dat vaak ook niet het geval. Het was wel duidelijk dat het om Nederlandstalige raps ging. Soms hoorde ik twee stemmen tegelijk. Synchroon, niet meerstemmig. Meestal was het één stem. Steeds dezelfde.
.
Hoewel ik de gordijnen dicht had, zag ik precies voor me hoe ze daar in een kring onder mijn raam stonden. Capuchonnen op en maar druk met die handgebaren. De jongen die het meeste rapte was kleiner dan de rest, als een soort Michael Jackson tussen zijn broers, en stond in het midden.
In het begin kon ik wel waardering opbrengen voor het hoorspel. Maar toen die kleine donder maar door bleef gaan, verloor ik mijn geduld. Ik lag me steeds meer te verbijten, daar tussen de lakens. Het liefst was ik uit bed geklommen, had de gordijnen opzij geschoven en met mijn vuisten op het raam gebonkt, in mijn onderbroek. Ik vloekte in mijn kussen. Ik was moe.
.
Eigenlijk was het helemaal geen jamsessie, besefte ik. De woorden kwamen er veel te soepel uit bij die jongen. De raps waren te lang voor improvisatie. Het optreden op straat was het resultaat van maandenlang luisteren naar zijn iPod. Maar eigenlijk wilde ik er niet meer over nadenken. Ik stopte een oordopje in mijn linkeroor. Alleen dat oor, want als ik ze in beide oren deed zouden ze gaan kriebelen en dan zou ik alsnog niet kunnen slapen, wist ik uit ervaring. Ik ging op mijn zij liggen, met mijn rug naar het raam en mijn hoofd op het kussen. Zo werd ook mijn rechteroor beschermd. Een beetje dan. Echt helpen deed het niet. De hiphop bleef om mijn hoogslaper hangen. Ik dacht nog: het is veel te koud om zo lang buiten te staan rappen, maar waarschijnlijk dragen die jongens bontkragen.
.
Ineens hield het op. Het stierf niet langzaam weg, het was gewoon meteen stil onder mijn raam. Ik deed nu extra mijn best, maar het duurde even voor ik in slaap viel. De verdere nacht was ik onrustig. Het rappen bleef in mijn hoofd zitten.
.
Vanmorgen opende ik mijn ogen en het eerste wat ik zag was het oordopje. Het lag als een oranje stipje aan het andere eind van het matras.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *