modder en lijm

Zaterdag in de kroeg dronk ik achterelkaar twee koppen warme chocolademelk. Dat ging in een flink tempo. Zonder suiker en met apart op een schaaltje de slagroom, die ik gulzig oplepelde tussen de slokken door. Ik hou van chocolademelk, zeker als ik twee uur in de vrieskou heb gelopen.
Toen ik mijn tweede kop achterover had geslagen, moest ik ineens denken aan mijn wat vreemde verhouding met melk. Als jongen van de boerderij zou je verwachten dat koeienmelk een vast onderdeel is van mijn dagelijks eetpatroon. Ik hoor een glas in de kast te hebben staan, die ik er elke dag uit haal om te vullen met melk, liefst afkomstig van de eigen veestapel. Niets is minder waar. Ik krijg alleen melk binnen door chocolademelk. Vroeger nam ik ‘s morgens nog wel eens cornflakes, brinta of beschuitenpap. Vaak ging dat in periodes van een maand of twee en dan had ik er weer genoeg van. Maar dat is allemaal voorbij.
Moet ik mijn schamen? Misschien. Maar dan ben ik niet de enige. Mijn vader doet melk in zijn koffie. Hij drinkt soms karnemelk, meestal met iets zoets erin, en als toetje kiest hij voor yoghurt of rijstepap. Maar pure melk drinken, daar heb ik de man die al zo’n veertig jaar (en eigenlijk zijn hele leven) tussen de koeien staat niet op kunnen betrappen.
Nu gaan er geluiden op dat melk niet zo gezond is dan altijd werd gedacht. Eigenlijk geloof ik dat wel, de oermens dronk immers ook geen melk, al heb ik er zeer veel moeite mee dit op te schrijven. Alsof ik hoogverraad pleeg.
Maar mijn vader zal me er vast niet op aanspreken. Op zondagen bezoekt hij het liefst een boerderij die open dag houdt of een museum over het vroegere boerenleven. In de keuken hangt een kalender met een grazende koe er op, in de woonkamer een schilderij met een kalfje. Op de koffiekoppen in de kast staat een afbeelding van een boerinnetje met twee emmers. Maar die pure melk, die gaat er niet in.