Feed on
Posts
Comments

Gistermiddag.
Mijn vader zit aan de keukentafel een puzzel op te lossen. Mijn moeder leest de krant. Zwijgend drinken ze koffie. Af en toe kijkt mijn vader uit het raam. Hij is jarig. 62 is ie geworden. Hij heeft wat vrienden en familie een mailtje gestuurd. Dat ze welkom zijn, ‘s middags of ‘s avonds. Hij kijkt in zijn koffiekop en ziet dat de bodem bijna bereikt is. Hij neemt een laatste slok.
‘Ik ga maar weer naar achter,’ zegt hij tegen mijn moeder.
Bij de achterdeur trekt hij zijn laarzen aan en loopt naar de stal.
.
Gisteravond, net na het eten.
Mijn broer haalt twee stapels stoelen uit de schuur en maakt ze buiten schoon met een natte doek. Dan vraagt hij aan mijn vader of hij de deur open wil houden.
‘Maar al die stoelen, da’s toch niet nodig?’ vraagt mijn vader.
.
Eergisteren.
Mijn broer belt me. Hij belt nooit.
‘Jij komt morgen ook, toch?’
‘Ja, natuurlijk.’
‘Mooi.’
‘Is dat waar je voor belt?’
‘Ja.’
Mijn broer heeft ook een mailtje naar de vrienden van mijn vader en familie gestuurd. Alleen dan naar iets meer vrienden en iets meer familie. Dat ze ‘s avonds zijn uitgenodigd en dat er dan koe wordt gehuldigd die 100.000 liter melk heeft gegeven.
‘Hoe heet de koe?’ vraag ik aan mijn broer.
‘Fronza 5.’
Hij heeft de gegevens van haar bij de hand. Fronza 5 is veertien jaar en vier maanden oud, vertelt hij. Ze heeft twaalf keer gekalfd. In de stal lopen drie dochters, vijf kleindochters, vier achterkleindochters en een achterachterkleindochter rond. Haar achterachterkleindochter is in januari geboren, net als haar laatste dochter. Ze heeft inmiddels 100.500 liter melk gegeven.
.
Gisteravond.
Het eerste wat ik doe als ik op de boerderij ben aangekomen, is een kijkje nemen in de stal. Mijn broer heeft Fronza 5 apart gezet.
‘Kijk,’ zegt hij, ‘ze heeft een beetje een kale rug. Dat komt omdat ze nogal van die borstel houdt. Ze staat er de hele tijd onder.’
Hij klimt uit het hok.
‘Het is wel een moeilijk beest. Ze heeft er niet echt zin in.’
Ik knik.
‘Kan ik iets doen?’ vraag ik.
‘Ja, je kunt de lauwerkrans gaan halen. Die ligt in mama’s auto.’
.
Gisteravond, iets later.
Aan de tafel in de woonkamer zit mijn vader met de buren te praten. Dan begint mijn gehandicapte zus ineens uit volle borst te zingen, de rest valt in. Mijn moeder komt met de slagroomtaart binnen. Er staat een afbeelding van Fronza 5 op.
‘Had je het verwacht?’ vraagt een tante aan mijn vader.
‘Nee, helemaal niet. Ik begon pas iets te vermoeden toen Peer met al die stoelen aan kwam zetten.’
‘Maar wist je dat dan nog niet, van die 100.000 liter?’
‘Jawel, maar niet dat ze vandaag al gehuldigd zou worden.’
Als mijn vader de taart aansnijdt, is mijn broer nergens te bekennen. Ik loop door het huis. Mijn broer staat in de hal. Hij heeft zijn jas aan.
‘Waar ga jij naartoe?’
‘Even de kalfjes melk geven.’
Ik keer terug naar de woonkamer. Mijn moeder houdt een bordje vast. Mijn vader legt er een stuk taart op.
‘Komt dat nou vaak voor, zo’n koe?’ vraagt de buurman.
‘Zo af en toe, geloof ik,’ zegt mijn vader. ‘Maar wij zijn de eerste in Beuningen.’
.
Gisteravond, nog iets later.
Een man van een boerenorganisatie heeft een lintje, een plakkaat, een oorkonde en een bos bloemen bij zich. Hij legt de spullen in de hoek van het hok waar Fronza 5 staat. Dan loopt hij naar het midden van het hok, op een afstandje van Fronza. Iedereen staat om het hok heen. De man begint met luide stem aan zijn speech.
‘Ik hoorde dat het een moeilijke koe was. Dat heb je vaak bij oude koeien. Die zijn temperamentvol, die willen leven. We doen daarom eerst de eerste huldiging, daarna kan er geklapt worden.’
Via een touw dat al om de hals van Fronza zit, gaat de lauwerkrans om. De koe zet zich schrap, maar maakt geen rare bewegingen. Dan volgt het lintje. Ook dat gaat zonder problemen. Mijn vader krijgt de oorkonde, mijn broer het plakkaat en mijn moeder de bos bloemen. Ik maak foto’s. Er wordt geapplaudisseerd. Het lawaai zorgt ervoor dat de overige koeien – die in een ander deel van de stal staan – massaal in beweging komen, wat nog meer lawaai oplevert.
Even later keert iedereen terug naar het huis van mijn ouders. Ik haal twee kratten bier uit de kelder, mijn moeder de borrelnootjes. Terwijl ik de flesjes bier uitdeel, staat mijn gehandicapte zus in de menigte haar tanden te poetsen.
.
Vanmorgen.
Ik bel mijn ouders. Mijn moeder neemt op.
‘Vond je het leuk?’ vraagt ze.
‘Jazeker,’ zeg ik. ‘Grappig om zoiets mee te maken. Is het nog laat geworden?’
‘De laatsten gingen om één uur weg. Wij zijn om twee uur naar bed gegaan.’
‘Twee uur?’
‘Ja, er moest nog een koe kalven.’
‘En?’
‘Een stiertje.’
.

4 Responses to “De jarige boer en zijn 100.000 liter koe”

  1. Bianca zegt:

    Ik zie het verhaal helemaal voor me.
    Een prachtig stuk om te lezen.
    Groetjes Bianca

  2. jim zegt:

    haha, alsof ik erbij was

  3. Sandra zegt:

    Leuk om te lezen, het is of ik erbij ben.
    Groetjes Sandra

Leave a Reply