Terugblik boekpresentatie

Vorige week donderdag vond mijn boekpresentatie plaats in de NDRGRND in Nijmegen. Het was een erg mooie avond en hoewel ik er al weken, nee maanden naartoe leefde overtrof het toch echt al mijn verwachtingen. Ik wil niet in clichés vervallen maar ik kan er niets aan doen. Het was zo.
.
Grote verrassing was het kunststukje van mijn vader en moeder. Zie hier de tekst die mijn vader voorlas en daaronder de 21 jaar oude brief waarmee mijn moeder zijn verhaal onderbrak. (Klik op afbeelding voor vergrote versie).
.

.

.
En dan was er de speech van Hanneke, die speciaal hiervoor maar liefst zeventien keer was gestorven uit faalangst. Het was het waard.
“Willem, ik ben supernieuwsgierig naar Park.
Ik verheug me er al op sinds de eerste keer dat we riepen dat we dood wilden.”
Lees het hier.
.
En er was natuurlijk Dennis. Er ís Dennis. Altijd en overal. Zijn toespraak mag achter op mijn volgende boek. Of als er te weinig plek is een willekeurig fragment.
“In de tweede zin van het boek moesten de ruitenwissers op de laagste stand. We hebben er lang over gediscussieerd of het nu motregen, natte sneeuw, lichte regen of misschien wel mist moest zijn.
Er zijn boeken met schietende helikopters en ontploffende auto’s. Er zijn boeken waarin geweld en intriges de hoofdmoot zijn. En er zijn boeken zoals Park, waarin het om het juiste type neerslag gaat.”
Lees hier zijn speech.
.
Vincent maakte kiekjes die in mijn plakboek kunnen. Daarop zijn ook de andere artiesten van de avond te zien: Oscar “de Messi van de letteren” Wyers, Roy “It’s Magic” Santiago met zijn Saskia en Xerge, en Jos “ik draai Willems favoriete plaatjes” Lenkens.
.


.
De middag na de presentatie lunchte ik met mijn ouders bij Blixem aan de Groesbeekseweg. Toen we terugliepen naar hun auto kwamen we langs een vrouw die op een balkon een boek zat te lezen. Mijn vader keek omhoog.
“Verkeerde kaft,” mompelde hij.
Mijn moeder knikte.
“Eigenlijk moeten we er nu over gaan praten,” zei mijn vader.
En met een net iets te luide stem begon hij tegen mijn moeder te ratelen.
“Zeg, heb je dat ene boek al gelezen? Park heet het. Is echt een heel goed boek. Moet je ook gaan lezen. Van Willem Claassen.”
Als ik niet al achter ze liep, was ik dat op dat moment gaan doen.
.

3 gedachten over “Terugblik boekpresentatie”

  1. Mooie samenvatting. Een van de studenten vertelde trouwens dat ze in de boekwinkel (opzichtig zwaaiend met Park) met iemand over jouw boek ging praten. Daarna pakte een vrouw die in de buurt stond een boek uit de kast. Zo gek zijn die ouders van jou nog niet.

  2. Wat een mooi overzicht, Willem (mooie foto’s en speeches van vrienden en ouders) en weet je? Ik denk: allemaal terecht. Want ik ben in je boek begonnen en vind het al minstens net zo mooi. Als ik even stop met lezen, leg ik er mijn leugenachtige boekenlegger tussen, dat wil zeggen, mijn boekenlegger waarop staat: ‘Ik vond het prachtig maar begreep er niets van’. Vooralsnog denk ik dat dat eerste deel wel en dat laatste deel misschien niet waar is, maar natuurlijk laat ik je dat nog eens weten als ik het uit heb. Vooralsnog denk ik: mooi. En: leest fijn. En: ik herken Willem (al is het lang geleden dat we elkaar zagen). En: mijn moeder noemt Anta Flu’s ook snoepjes. Groetjes en wees trots, Willem, dat lijkt me bijzonder terecht.

    1. Dank je wel Vicky, voor je lieve woorden. Erg leuk om te horen. Ja, die Anta Flu’s, die heeft ze geloof ik altijd bij zich, in haar jas, in haar tas, haha.
      Hoe gaat het met jou? Lijkt me leuk om weer eens bij te kletsen, misschien bij een literaturjugend of iets in het Utrechtse.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *