Feed on
Posts
Comments

Barça

Zondag speelde het elftal van mijn zus haar kampioenswedstrijd tegen Barça. Dat klinkt goed natuurlijk, voetballen tegen Barça, maar laat ik in dit korte stukje geen valse spanning opbouwen en meteen vertellen dat het hier gaat om een club uit Brabant. Behalve het koosnaampje van de Catalaanse club gebruikt het team ook hetzelfde logo. Het tenue verschilt niet veel, het is iets blauwer. Daarmee houden de vergelijkingen wel op, zo merkte ik toen ik zondag langs de zijlijn stond.
De vrouwen van het Brabantse Barça waren snel, maar het voetballen ging ze maar moeilijk af. Het was alsof niet alleen het team van mijn zus, maar ook de bal, het veld en zelfs de medespelers tegenstanders waren. Drie dames haakten tijdens de wedstrijd af door een blessure. Ze gingen, zonder dat de bal of iemand van de tegenpartij in de buurt was, ineens op het gras liggen. Toen een speelster wilde ingooien, hoorde ik een van haar teamgenoten roepen: ‘hou je voeten op de grond!’  Dat was niet voor niets. Al twee keer hadden ze de bal moeten inleveren aan de tegenpartij omdat de ingooister sprong.
Het zat er al een hele tijd aan te komen, toch duurde het nog best lang voor het team van mijn zus 1-0 scoorde. Er werd even gejuicht en toen werden de posities op het veld weer ingenomen. Barça moest aftrappen. De scheidsrechter floot, maar er gebeurde niets. De speelster die bij de middenlijn stond, zette haar voet op de bal en begon haar veters te strikken. ‘We zijn weer begonnen hoor,’ zei de scheidsrechter. ‘Even wachten,’ reageerde de speelster. Het was een vreemde situatie. Niemand kwam in beweging. De voetbalsters van beide elftallen keken zwijgend toe hoe de vrouw haar veters strikte.
Later scoorde mijn zus 2-0 en vanaf dat moment vielen de doelpunten, waaronder één eigen doelpunt – subtiel langs de keeper getikt, als rijpe kersen. Het werd 6-0. De Dames 2 van OVV ’67 won van de Dames 1 van Barça en was overtuigend kampioen.
Terwijl in de kantine de muziek harder werd gezet en de speelsters van OVV Flügels naar binnenwerkten, liepen de speelsters van Barça stilletjes langs het raam voorbij. Op de sporttassen die aan hun schouders hingen, prijkte dat ene logo. Ik nam een slok van mijn bier en keek ze na. Het maakte de overwinning net iets mooier.

 

Leave a Reply