De intocht (1)

Op mijn negende liep ik mijn eerste intocht. Het was de tweede of derde keer dat mijn moeder de eindstreep van de Vierdaagse zou halen. Ik stond haar ergens achter het Radboudziekenhuis op te wachten met een bos gladiolen. Ze stelde voor dat ik met haar meeliep naar de Vereeniging, dat was destijds de finish. Ik kreeg de helft van de gladiolen in mijn handen gedrukt en daar gingen we. In het begin vond ik het wel wat. De massa langs de kant, het applaus, de muziek. Het was alsof je op een podium stond. Maar na een kilometer of wat besefte ik dat dit alles niet voor mij was. Ik had de neiging om steeds opzij te kijken en met het publiek mee te klappen. Ik voelde me een huichelaar. Maar bij de Vereeniging had ik wel last van mijn benen.
.
Ik bel Wilma Nieuw. Twee keer voicemail. Dan neemt ze op. Mijn moeder heeft het ‘HELEMAAL ONDER CONTROLE.’ Op de achtergrond hoor ik Mieke, de vriendin met wie ze loopt, roepen. Ze zijn ter hoogte van het park waar ik een boek over heb geschreven. ‘WE HADDEN HET NET OVER JE.’ Dan valt mijn moeder weg. Ik bel haar opnieuw. ‘JE VADER LOOPT OOK EEN DAGJE MEE. HIJ DOET HET HEEL GOED.’ Ik vraag of ze ook mindere momenten heeft gehad vandaag. ‘AF EN TOE HEB JE EEN INZINKING. DAN ZEG JE EVEN NIETS EN GA JE LANGZAMER LOPEN. TOT HET OVER IS EN DAN ZIE JE ELKAAR OP EEN GEGEVEN MOMENT WEER.’ En blaren? ‘GEEN BLAREN, VOLGENS MIJ. IK HEB NOG NIET GEKEKEN. ZAL IK JE VADER EVEN GEVEN?’ Mijn vader kan me niet verstaan. Ik krijg mijn moeder weer. Ze vertelt wat ze heeft gegeten. ‘EN NU WEER ZINGEN!’ Ze begint te zingen en hangt dan op. Ik ben vergeten te vragen voor de hoeveelste keer ze loopt. Voor mijn gevoel is het haar duizendste keer.
.
Geschreven voor Waai Live Zine. We staan vier dagen op festival Habana in Lent. Elke dag presenteren we om 19.30 uur een nieuw zine. Kost slechts een eurootje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *