De intocht (2)

Tijdens mijn eerste echte intocht – 12 jaar, 30 kilometer – droeg ik een shirt van Feyenoord. Mijn twee vrienden liepen in een shirt van Ajax en PSV. Bij de laatste rustpauze in Malden hadden we ons omgekleed: onopvallend shirt uit, voetbalshirt aan. Zo’n stunt is altijd het idee van ouders, in dit geval de vader van de Ajacied. Ik had er zelf niet aan gedacht dat je op moest vallen tijdens de intocht. Het had natuurlijk wel iets, zo naast elkaar lopen in de tenues van de top drie. Er werden foto’s van ons gemaakt. Toeschouwers riepen hun voorkeur. We turfden. Ajax won met grote voorsprong, Feyenoord en PSV ontliepen elkaar niet veel en NEC werd ook vaak geroepen, als outsider. We deden ons best er iets van te maken. Soms liepen we gearmd, soms deden we alsof we ruzie met elkaar hadden. Maar het was vooral een heel ongemakkelijke situatie. We lachten wat, maakten stomme opmerkingen. De intocht was een podium waar je niet van af kon stappen. Je moest doorlopen om het te laten eindigen. Toen we eindelijk bij de finish waren, wisselden we de voetbalshirts meteen voor de onopvallende shirts. Nog voor we onze eerste medaille hadden. Bij de drie intochten die volgden – twee keer 30, één keer 40, de PSV’er was er niet meer bij – bleef het Feyenoord-shirt, en al mijn andere in het oog springende shirts, in de kast.
.
Ik bel Wilma Nieuw. Twee keer voicemail. Ik wacht een half uur. Weer voicemail. Ik wacht een uur. Mijn moeder neemt op.
‘HET GAAT PRIMA. WE ZIJN NU OP DE VOERWEG, DUS NOG MAAR EEN KLEIN STUKJE. OP DE WAALKADE RIEP IEMAND: DOE RUSTIG AAN, JE HEBT TOT VIJF UUR BETAALD. LEUK HE.’
Ik vraag hoe het in Beuningen was. Ik kan me voorstellen dat het lopen door ons dorp al een soort intocht voor haar is.
‘JA, HEEL GEZELLIG. DE HELE FAMILIE ZAT ER NATUURLIJK. OOK IN WIJCHEN VEEL BEKENDEN.’
Er wordt in haar buurt gezongen. Mijn moeder doet mee.
‘WIJ ZIJN ER BIJNA!’
En hoe is het met de voeten?
‘EEN BEETJE SPIERPIJN, MAAR BETER DAN GISTEREN. TOEN HAD IK LAST VAN MIJN TENEN, MOEST IK EVEN ZITTEN, SCHOENEN UIT EN DAN NA VIJF MINUTEN WEER VERDER.’
En de hoeveelste keer is dit nu?
‘DE DERTIENDE.’
Dan valt ze weg. Ik bel opnieuw, maar de T-Mobile-stem zegt dat het nummer dat ik probeer te bellen geen bereik heeft.
.
Geschreven voor Waai Live Zine. We staan vier dagen op festival Habana in Lent. Elke dag presenteren we om 19.30 uur een nieuw zine. Kost slechts een eurootje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *