De intocht (3)

Ik liep vier keer de Vierdaagse en dertien keer de intocht. Van mijn negen ongeldige intochten was er eentje samen met mijn moeder en waren er acht in een donkerblauw uniform. De Beuningse fanfare marcheerde ter hoogte van de Intratuin in Malden de St. Anna op. Je bent lid van een vereniging en daar horen plichten bij. Onze voorzitter hamerde daar elk jaar op. Een plicht was precies de juiste formulering voor deze activiteit. Meestal was het snikheet op de dag van de intocht. De jassen met goudkleurige stiksels konden we niet uitdoen, want iedereen droeg een ander soort overhemd. Korte mouw, lange mouw, met of zonder schouderpand. Het zou geen gezicht zijn. En dus brandde de zon op je pet, jasje en pantalon. Alles jeukte. Niet vreemd dat verschillende muzikanten het af lieten weten. Het was uiteindelijk maar een mager orkestje dat tussen de wandelaars marcheerde. Een man met microfoon langs de kant noemde alles wat voorbij kwam. Wij waren ‘het fanfaretje uit Beuningen’. Bij mijn zevende intocht in uniform keek ik bij de finish naar het bezwete hoofd van de muzikant die naast me had gelopen en met wie ik bevriend was. ‘Nooit meer,’ sprak hij vermoeid maar beslist, terwijl hij zijn trompet opborg. ‘Nooit meer,’ zei ik. Het volgende jaar hoempapadeten we weer mee.
.
Ik bel Wilma Nieuw. Voicemail. De tweede keer neemt ze op.
‘WE LOPEN NU NAAR DE AUTO OM NAAR HUIS TE GAAN.’
Ik vraag hoe het is gegaan vandaag.
‘JA, NAT HE. HAGEL EN WINDSTOTEN EN SOMS ZONNESCHIJN. HET WAS JASJE AAN JASJE UIT. IN BERG EN DAL LIEPEN DE PUTJES OVER. TOEN KREEG IK NATTE SCHOENEN.’
Kon ze daar wel mee verder lopen?
‘JA HOOR. NIKS AAN DE HAND. IK HEB NERGENS LAST VAN.’
Ik vraag of er met dit slechte weer wel muziek langs de kant was.
‘GENOEG MUZIEK. ORKESTEN EN OP BAND. JAN SMIT. ALS DE ZON VERDWIJNT OF ZOIETS. OP DE MEESTE DINGEN KUNNEN GOED LOPEN. ALLEEN DIE MUZIEK WAARBIJ HET STEEDS LIJKT ALSOF DE PLAAT BLIJFT HANGEN, DAAR IS NIET OP TE LOPEN.’
Welke muziek bedoel je? vraag ik. Ik hoor haar overleggen met Mieke.
‘OJA, HOUSEMUZIEK. DA’S NIET TE DOEN.’
.
Geschreven voor Waai Live Zine. We staan vier dagen op festival Habana in Lent. Elke dag presenteren we om 19.30 uur een nieuw zine. Kost slechts een eurootje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *