Hoe het koper zich uitrolt

Ik ben bij een concert van Kapok, een jazztrio met hoornist Morris Kliphuis, en ik kan eindelijk zeggen: ‘Dat ding dus.’
.
Vijftien jaar heb ik hoorn gespeeld. Altijd moet ik uitleggen wat voor een instrument het precies is. Ze zeggen dat ze een vermoeden hebben, maar of ik het toch nog even kan omschrijven. Ik beeld het uit. In mijn lege handen hou ik de hoorn vast. Dit is voor mij duidelijk genoeg, ik zie het helemaal voor me. Vijftien jaar heb ik ‘m zo vastgehouden, wekelijks, soms dagelijks. De vingers van mijn linkerhand op de ventielen, de rechterhand in een kommetje tegen de rand van de kelk. Ik ken het formaat en het gewicht, ook al is het vijf jaar geleden dat ik ‘m voor het laatst heb vastgehouden.
Ik zie ze kijken.
Ze zeggen te snappen welk instrument ik bedoel, maar ik weet dat het niet zo is. De hoorn blijft een onbekende. Ze denken aan een tuba of een trombone. Ik gebaar met mijn handen hoe het koper zich uitrolt. Ik vertel dat je de hoorn er bovenuit hoort schallen bij het logofilmpje van Columbia Pictures, aan het begin van de film. Of richting het eind bij The Lord of The Rings, Indiana Jones, als de spanning flink wordt opgevoerd.
Dat ding dus.
En weer wordt er geknikt en ik weet dat ze echt geen flauw benul hebben. Waarschijnlijk denken ze nu aan een trompet.
.
Ik kijk naar Kliphuis, de enige jazzhoornist van Europa, en geniet van het schijnbare gemak waarmee hij de zaal vult met het geluid van de hoorn. Hij is iel en tamelijk klein, ik weet niet hoe hij dat doet met zijn longen. Ik herinner me nog hoe vermoeiend het was, dat diep inademen vanuit de buik om die lucht vervolgens geleidelijk in het instrument te blazen. Daar kreeg het een mooie, ronde klank van.
.
Kliphuis haalt de hoorn van zijn mond. Hij schudt en draait het instrument in zijn handen. Water. Dat is funest. Het instrument wordt een pruttelend koffieapparaat als je het erin laat zitten. Er zit een soort kraantje op, maar dat is niet voldoende, daarmee worden niet alle buizen geleegd. Schudden en draaien, want dat water is een gevaar. Net als te weinig lucht. Dat ga je horen.
.
Maar dat ding dus.
Ik wijs naar Kliphuis. Nu weten ze wat ik bedoel. Ze luisteren en zijn onder de indruk.
‘Mis je het spelen niet?’ vragen ze.
‘Nee.’
Dat begrijpen ze niet en dat vind ik dan weer mooi.

7 gedachten over “Hoe het koper zich uitrolt”

  1. Ik heb gewoon altijd een fotootje in mijn portemonnee zitten van een hoorn. Anderen hebben pasfoto’s bij zich van vriendjes/kinderen, ik van mijn instrument….

  2. Herkenbare woorden. Zelf speel ik gitaar, net als iedereen. Mijn vriendin speelde echter 13 jaar bij een schuttersgilde. Eerst speelde ze trompet – dat was nog behapbaar. Toen ging ze over op bariton.

    1. Hey Hey,Heb alles gelezen wat hier opt forum staat, maar ik kom dr niet uit. Ik heb alles geaadn. Maar ff een vraag, met de “root” van mijn mem (nokia N95 8GB) word toch bedoel, als ik bij “Deze Computer” dan “Verwisselbare schijf” aanklik en dan gewoon die map.. of word met “root” een anderen map op mijn telefoon bedoeld? Ik heb namelijk de bestanden “1.bt”, “2.GPSd”, “3.tomtom” en “Benelux”(met nog een paar bestanden) daar naar gekopie rd. Maar ik blijf de melding krijgen “Geen Kaarten gevonden!” Kan iemand mij misschien verder helpen?m.v.g.Wesley

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *