Mehmed en Mehmed en de kroket


.
De Vlaamse dj’s Nicolas Geysens en Tristan Jong, oftewel Het Collectief Deruyter, zijn momenteel artists in residence in Nijmegen. Zij doen dit op geheel eigenzinnige wijze. Onder andere met de “Kroketten & Kutdisco” die gisteravond plaatsvond. Op verzoek schreef ik een stuk over kroketten en Belgen. Het is een verslag van een gedegen journalistiek onderzoek. Ik droeg het gisteren, tussen het eten van kroketten, voor.

.
.

Ik was er al bang voor, maar toen ik bij Mehmed en Mehmed vroeg naar kroketten, slaakte Mehmed 1 een diepe zucht. Het was nacht, na vijven. Aan het voorste tafeltje zat een blond meisje te slapen, haar wang tegen het raam, haar mond een stukje open. Ze was alleen.
Mehmed 1 legde het grijpertje, waar een stukje tomaat in zat, op de toonbank. Het broodje lag ernaast. Mijn bestelling zou nog even op zich laten wachten. Wanhopig begon de kleine Turk met zijn korte armpjes te wapperen.
‘Wat is dat toch met die kroketten ineens? Nou, het zit niet in ons assortiment. Nooit gezeten. Kijk maar na,’ zei hij en wees naar de borden boven zijn hoofd. Ik zag Mehmed 2, die een paar meter achter hem stond, opkijken van zijn werk. De oudere, slungelige neef van Mehmed 1 hield een bezem in zijn hand. Altijd als ik in hun zaak was, stond Mehmed 2 met die bezem in zijn hand. Hij leek eraan vastgegroeid.
‘Wij hebben principes,’ spetterde Mehmed 1. Hij klonk Nimweegser dan menig Nimwegenaar. ‘Ja, principes. Wij doen kebab, döner kebab.’ Snel deed hij zijn welbekende James Bond-move. ‘De rest is opvulling,’ ging hij verder, ‘dat weet jij ook, dat doen we er een beetje bij. Het gaat om de döner. Döner, durum döner.’ Weer de James Bond-move. ‘Een kroket is geen vlees. Daar zit teveel onzin omheen. Die komt er hier niet in. Wurum? Durum!’
Mehmed 2 knikte instemmend, met z’n lodderogen. Mehmed 1 sprak in het Turks tegen zijn neef. De reactie van Mehmed 2 klonk bevestigend, al had ik geen idee wat er werd gezegd. Ik keek naar mijn broodje op de toonbank, dat langzaam koud aan het worden was. En toen naar de grijper met het stukje tomaat. Het sap uit was gelopen.
Mehmed 1 stak zijn vinger op. ‘Een kroket is geen vlees, ik zeg het je. Wij zijn de voedingspecialisten van de nacht. Bij ons krijg je vlees én groenten.’ Hij pakte het grijpertje op en zwaaide er triomfantelijk mee door de lucht. Ik volgde het stukje tomaat alsof het om een tennisfinale ging. Links, rechts, links, rechts. Uiteindelijk landde het stukje in mijn broodje.
‘Er zijn ook groentekroketten,’ ging hij verder. ‘Daar moest ik wel om lachen, toen ik dat voor het eerst hoorde. Groentekroketten.’
Hij pakte met het grijpertje één brokje feta. Ik zei dat ik een stukje moest schrijven over kroketten en Belgen. Mehmed 1 zuchtte opnieuw en ik zag het gebeuren: hij legde het grijpertje met feta op de toonbank, terwijl het broodje ernaast lag.
‘O nee, Belgen. Die hebben toch het friet uitgevonden?’
Ik knikte.
‘Zal ik eerlijk zijn?’ zei Mehmed 1. ‘Ik vind het niks. Friet, een bijproduct. Het gaat om het vlees, ik zeg het je, maar hier eten ze er van alles bij, ze vergeten het vlees bijna. Ongelofelijk.’
Hij pakte het grijpertje weer op.
‘Goed, wij doen er friet bij, dat geef ik toe, en dan noemen we het shoarmaschotel. Het verkoopt en het is lang niet zo erg als kroketten. Komen kroketten ook uit België?’
‘Nee, uit Nederland,’ zei ik.
Mehmed 1 keek naar het meisje dat tegen het raam lag te slapen. Hij leek in gedachten verzonken. Een tijdje bleef hij zo staan. Ik stak mijn hand op, zwaaide wat onwennig, in de hoop dat hij weer in actie kwam. Er lag tenslotte een broodje op me te wachten. Ik had honger. Maar er gebeurde niks. Ik moest iets gaan zeggen, maar ik wist niet wat. Eindelijk draaide hij zich weer naar me om.
‘Het is een cultuurverschil,’ zei hij.
En toen begon Mehmed 2 ineens te praten. Hij leunde op zijn bezem. Ik had geen idee wat hij zei.
‘Wacht,’ zei Mehmed 1 tegen mij, ‘hij wil iets zeggen.’
We waren doodstil en keken naar Mehmed 2.
‘Cul-tuur-ver-schil,’ zei Mehmed 2.
We wachtten tot er meer kwam, maar er kwam niets meer. Mehmed 2 begon de vloer weer te vegen.
We knikten naar hem.
Mehmed 1 gaf me het broodje döner.
‘Praat in deze zaak alsjeblieft nooit meer over kroketten, wil je,’ zei hij.
‘Nee, dat zal ik niet meer doen.’
‘Dat is dan vijf euro vijftig,’ zei Mehmed 1.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *