De Grote Stad (battle)

Afgelopen zaterdag vond op het Wintertuinfestival de Battle Arnhem-Nijmegen plaats. Voor de categorie ‘Ode aan het Oosten’ schreef ik onderstaande tekst die ik net niet binnen de opgelegde 2,5 minuut wist voor te dragen. Maar we wonnen de battle. De prachtige bokaal is echter verdwenen. Nu goed, over een half jaar de return.
Lees hier de tekst van Hanneke Hendrix in de categorie ‘Kroegen’.

Lees hier de tekst van Johan Roos in de categorie ‘Bruggen en water’.
Lees hier de tekst van Martijn Brugman (team Arnhem) in de categorie ‘Bruggen en water’.
.
.
Je vraagt waar het feestje is en nog voor ik mijn schouders ophaal, beantwoord je de vraag zelf: dáár is het feestje! En je wijst op de flyer, maar ik zie nergens een plaatsnaam. Ik vraag ernaar en jij lacht. Lacht hard. Zegt dat dat niet nodig is, dat iedereen het weet.
En dan begin je.
Je zegt dat je stad, je Grote Stad, overal bezongen en beschreven wordt. In de volksliedjes met snikkende stemmen, en in de romans. Drama, avontuur, confrontatie, het speelt zich allemaal dáár af. Voor alle lagen van de bevolking draait het om jouw Grote Stad.
Ongeduldig wacht je op een reactie, terwijl je ogen – die verscholen zitten achter enorm artistiekbewuste brillenglazen – gericht zijn op je iPhone.
Ik zwijg en denk: je hebt gelijk, we kunnen niet om jouw Grote Stad heen. De muziek dringt ver door, tot in kaascommercials. En de romans, die spelen zich inderdaad allemaal af in jouw Grote Stad. Op elke hoek van de straat staat een schrijver klaar om een Grootsteedse drol voor de eeuwigheid vast te leggen. Tot diep in het achterland moet de lezer weten hoe het is om in de regen op een tram te wachten.
Maar ik zeg dus niets en vraag me af wanneer je je iPhone wegstopt, met een hand door je haar gaat en weghobbelt op je Babboe-bakfiets waarvan je de bak nooit gebruikt. En ik vraag me af of je alweer getwitterd hebt. Je vijftiende tweet van vandaag, over een polderjongen die niet weet waar het feestje is, hashtag bizar, hashtag ondereensteen, hashtag komtnooitmeergoed.
Je kijkt me aan. In plaats van weg te gaan, begin je weer te ratelen. Dat ze in jouw Grote Stad het beste en mooiste voetbal spelen, in het grootste stadion. Dat ze een primetime-programma hebben dat in het hele land massaal bekeken wordt, waarin gerefereerd wordt naar de wereld, maar waarin het draait om jouw Grote Stad. En eigenlijk vind je dat wel terecht.
Je loert opnieuw op je iPhone en verwacht nu écht dat ik iets ga zeggen. Over mijn stad, mijn kleine stad, en ergens ben je wel benieuwd, want wat valt daar nou over te zeggen. Levert vast een mooie tweet op. En ik wacht en wacht en dan zeg ik:
Nee, bij ons is er geen feestje. Het is er saai, de mensen praten nauwelijks, doen werk waar je niet van opkijkt, hebben geen grote dromen. Maar ze hebben elkaar. Mijn stad is een posse, geen pose. Mijn stad is de basis. Het is de stad en niets meer dan dat.

2 gedachten over “De Grote Stad (battle)”

Laat een reactie achter op Maartje W. Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *