Moe

‘Je bent altijd moe als je hier bent,’ zei mijn moeder.
‘Maar dit keer heb ik geen hoofdpijn.’
Ik stond voor het raam. Het gras zag er slecht uit. Mijn vader zei dat het door het weer kwam.
‘Het hoeft maar even warmer te worden, meer zon, een regenbui, en het ziet er heel anders uit.’
Ze zaten op de bank met koffie voor zich. Voor mij een kop thee.
‘Zullen we die oude filmpjes weer gaan bekijken?’ vroeg mijn vader.
‘Alsjeblieft nee,’ zei ik.
Mijn vader zat al op zijn hurken voor de tv. In zijn hand de dvd waar mijn zus ooit oude familiefilmpjes op had gezet. Hij bekeek de dvd-speler.
‘Willem, hoe werkt dit?’
‘Ik moet naar de wc,’ zei ik en stond op.
Ik bleef lang op de pot zitten. Aan de muur hing een A4 met daarop een gedicht over een koe die moest baren en moe was. Het kalf overleefde het niet. Ik had het gedicht zelf opgehangen, meer dan een jaar geleden. Ik vroeg me af of ze het ooit hadden gelezen.
Er werd op de deur geklopt.
‘Gaat het?’ vroeg mijn moeder.
Ik spoelde door en opende de deur.
Mijn vader zat nog steeds voor de tv. Hij had de afstandsbediening erbij gepakt. Hij drukte, maar er gebeurde niets.
‘Willem,’ zei hij.
‘We kunnen ook een eind gaan wandelen,’ zei mijn moeder.
‘Met dit weer?’ vroeg ik.
Even overwoog ik om naar huis te gaan, maar ik was met de fiets. De vermoeidheid en de kou hielden me tegen. Bovendien zou mijn moeder me niet zo snel al weer laten gaan.
Ik nam plaats op de bank, sloot voor even mijn ogen. Langzaam ademde ik uit.
‘En is er nog iets gebeurd op de boerderij?’ vroeg ik.
Mijn vader dacht na, terwijl hij naar de tv staarde die nog altijd uitstond.
‘Niet echt. Ja, er is een kalf geboren, vrijdag. Een maaltje. Maar dat gebeurt wel vaker.’
‘Help hem maar even,’ zei mijn moeder tegen mij. ‘Ik wil die filmpjes ook wel weer zien.’
.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *