Thee en Thailand

Als vanouds dronk ik een pot thee leeg in Weurt. Het is maar een klein eindje. Het kanaal over en je bent er, nog geen tien minuten met de fiets.
.
Twee romanpersonages hingen op de bank alsof ze nooit weg waren geweest. Ze snotterden een beetje en klaagden over de kou, maar verder was aan niets te merken dat ze ruim een jaar in Thailand hadden gezeten. Ze vertelden over het dagelijks leven daar en keken af en toe op hun telefoon of naar de televisie. Voor hen was het anders. Ze waren niet weggeweest en dit was ook niet hun terugkomst. Dit was vakantie. Over een paar weken vlogen ze weer terug.
.
Een tweede pot thee kwam op tafel. Het ging over Thaksin en over de dienstplicht. In Thailand hebben jongens van 21 een kleine kans dat ze in het leger moeten. Ze dienen zich te melden en staan dan voor de keuze: vrijwillig het leger in (dat duurt een jaar en je mag zelf kiezen waar je gestationeerd wordt), of loten (als je ingeloot wordt, tien procent kans, loop je twee jaar met een geweer rond en mag je niet zelf kiezen waar je terechtkomt). De trekking is een heel spektakel. Complete families gaan met de jongens mee, ook is er veel belangstelling van buitenaf. Als de jongens een rood lootje trekken dan gaan ze het leger in, is het een groen lootje dan kunnen ze naar huis. Voor elke trekking scandeert de menigte: ‘Rood! Rood! Rood!’ Het lootje wordt getrokken en een emotionele uitbarsting volgt. Vreugde of verdriet. Twee jaar van je leven in handen van de willekeur.
.
De romanpersonages glimlachten en nipten aan de thee. Ik was het kanaal over gegaan, maar hoorde verhalen die een oceaan over gingen.
.
Toen ik afscheid nam, bleven de romanpersonages bij de deur staan. Angstig keken ze door de kier naar buiten hoe ik mijn fiets van het slot haalde. De een zei dat het vroor, de ander wenste me veel succes. Ze klappertandden. De deur ging dicht. Achter het raam zwaaiden ze met zakdoeken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *