Wolf

Wolf-2

.
Op toeristische plekken kom je ze veel tegen: neergekalkte teksten die nooit worden verwijderd. Vaak in donkere hoekjes. Een houten balk volgekerfd met namen en jaartallen. Meestal gaat niet verder terug dan ’95, maar toch heeft het wel wat. Negentien jaar geleden heeft iemand op dezelfde plek gestaan, op zijn tenen, om snel met een sleutel zijn naam en het jaar te vereeuwigen, steeds vluchtig rondkijkend, ervoor zorgend dat hij niet wordt gesnapt.
.

Beuningen, het dorp van mijn jeugd, is alles behalve toeristisch. Toch hebben ze daar een tekst die nooit wordt verwijderd. Op een elektriciteitskastje aan de dijk staat ‘Wolf <3 T’. In tegenstelling tot de toeristische plekken hoef je hier geen moeite te doen om de tekst te lezen. Je hoeft niet je hoofd achterover te knikken en te focussen op een houten balk, je rijdt er gewoon met je fiets voorbij. Iedereen weet het, Wolf houdt van T.
.

Er staat geen datum op het electriciteitskastje, maar ik denk dat het er zo’n dertig jaar geleden op is gezet, misschien wel eerder. Pas sprak ik met iemand over Wolf en ook hij wist niet anders dan dat die tekst daar stond. Dertig jaar, minstens.
.

Ik heb een voorstelling van het moment dat Wolf de tekst op het kastje zet. Het is een frisse, zonnige dag. Wolf rijdt met zijn motor over de dijk. Hij draagt een leren jack, waaronder hij een kwast heeft. Aan het stuur bungelt een blik verf. De motor gaat op de standaard en Wolf loopt naar het electriciteitskastje. Als hij klaar is, gaat hij in het gras zitten. Hij kijkt over de weilanden en denkt aan T. Een dag later rijdt hij weer over de dijk. T zit achterop. Hij hoeft niets te zeggen. Ze zoent hem in zijn nek.
.

Ik denk dat Wolf en T niet meer bij elkaar zijn. Jaren geleden was het al voorbij, zoals die dingen gaan. Toch is het elektriciteitskastje een monument geworden van eeuwige liefde. Want T heeft een plekje in het hart van Wolf en Wolf heeft een plekje in de harten van alle mensen.
.

4 gedachten over “Wolf”

  1. Een leuk stukje Willem! Een paar weken geleden had ik soortgelijke mijmeringen toen ik langs het schuttersgebouw in mijn woonplaats liep. Ik hoop steeds – tegen beter weten in – dat de mensen achter de neergekalkte namen nog steeds bij elkaar zijn. Maar misschien zijn ze dat zelfs nooit geweest…

  2. Dank!
    Ja, ik zie het meestal somber in bij zulke teksten, maar de enigen die het weten zijn de mensen achter de namen.

  3. beste Willem,

    Op zondag 27 juli was ik op de Pannenkoekenboot die van Nijmegen uitvoer over de Waal, getuige van jouw voordracht uit eigen werk. ik vond het een inspirerend en herkenbaar verhaal, omdat ik zelf ook in Beuningen woon. Sinds kort ben ik free lance reporter voor de Koerier, het huis-aan-huisblad voor Beuningen.
    Graag zou ik een interview met je afnemen voor een artikel in de Koerier, wie is Willem Claassen, waardoor die passie voor het schrijven, wat zijn de plannen voor de toekomst.
    Wil je mij berichten of en zo ja wanneer en waar we elkaar kunnen treffen,

    met vriendelijke groet,

    Wim Brand
    wimbrand2@gmail.com
    06-22462003

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *