Vingerafdruk

.
Bij de kinderopvang van mijn dochter werken ze met vingerafdrukken. Als ik haar wegbreng of ophaal moet ik bij de ingang mijn rechterwijsvinger op een klein kastje leggen en dan zegt de poort ‘klik’. Op dagen dat ze niet verwacht wordt, als ik bijvoorbeeld haar vergeten laarsjes op moet halen, is er geen klik. Dan moet ik aanbellen.
De opvang bevindt zich niet in de grote boze stad, niet in een buurt met een slechte naam, niet in een anonieme nieuwbouwwijk, maar in een pittoresk dorpje hier in de omgeving. .
.

The times they are a-changin’. Onlangs kwam ik mijn vroegere leider van de Beuningse Boys tegen. Hij vertelde dat hij videobanden van vijfentwintig jaar geleden aan het overzetten was naar dvd. Er zaten ook beelden bij van wedstrijden en hij ontdekte dat hij in de kleedkamer had gefilmd. ‘Dat kon toen nog,’ zei hij.
.
Op een feestje begin ik tegen een goede vriendin, moeder van drie kinderen, over het systeem met de vingerafdrukken. Ik vraag of het bij haar opvang in de stad ook zo wordt gedaan. ‘Nee, daar loop je zo binnen.’ Ze vindt die vingerafdrukken juist een onveilig idee. Tenminste, dat is haar eerste reactie. Ze vertelt dan over de bouwvakkers die in de buurt van haar opvang aan het werk waren. Bij de ingang hadden ze foto’s van hen opgehangen. ‘Ik begreep niet meteen waarom dat was, maar ik was daar toch wel blij mee.’
.
Ik denk aan mijn leider van vroeger, iemand die nooit iets kwaads heeft gedaan, daar durf ik mijn beide handen, en ook mijn beide voetbalvoeten, voor in het vuur te steken. Angst heeft vat op ons, en misschien is dat terecht. Maar het komt uiteindelijk toch vooral neer op iets wat van alle tijden is: de goeden lijden onder de kwaden.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.
.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *