Glimlach

..
Dinsdagmiddag, Van Heemstraweg ter hoogte van Weurt. Vanuit mijn auto zie ik een man fietsen met een enorme glimlach op zijn gezicht. Ik herken hem meteen. Aan zijn houding, zijn snelheid, maar vooral zijn gezicht, met die glimlach. Hij is geen steek veranderd. Hij fietst van zijn werk naar huis, zoals hij dat al jaren doet, zo weet ik.
.
Frank Reuser.
Op de basisschool zat ik bij zijn oudste zoon in de klas. Ik kwam weleens bij hen thuis om te spelen.
Bij de Beuningse Boys was hij de leider van ons voetbalteam. Elke uitwedstrijd reed ik met hem en zijn zoon mee. Vanaf de zijlijn gaf hij aanwijzingen.
Op latere leeftijd werd hij lid van fanfare Kunst en Volharding. Hij kwam als hoornist naast me in het orkest te zitten. Nu waren de rollen omgedraaid. Tijdens de repetities wees ik hem aan waar we precies in de partituur waren.
Daar houdt het niet op.
Sinds twee jaar werk ik in het kantoorgebouw waar hij jarenlang heeft gewerkt. Zijn bedrijf is verhuisd naar een andere plek in de stad. Misschien zit ik met mijn bureau wel op de plek waar hij altijd heeft gezeten.
.
Frank Reuser op de fiets, sommige dingen veranderen nooit. Nog altijd is hij lid van de fanfare en nog altijd maakt hij deze dagelijkse rit van Beuningen naar de stad, en terug. En dan die ontspannen glimlach. Het is een glimlach die voor niets of niemand bedoeld is en dat vind ik er zo mooi aan. De glimlach is voor Frank zelf. Een binnenpretje. Het is een glimlach die mij aan het glimlachen maakt. Misschien wordt het opgepikt, ziet iemand mij in mijn auto glimlachen en neemt ’m over, zodat de glimlach de wereld over gaat. Dat zou mooi zijn, maar het hoeft niet.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *