Fiets

Voor het dorpshuis van Weurt staat al twee maanden een fiets geparkeerd. Vorige week werd op de Facebookpagina van De Kloosterhof een oproep geplaatst: “Wie o wie mist zijn/haar fiets?”. Een foto toonde de tweewieler eenzaam badend in het zonlicht.
.
Ik zag de oproep langskomen en dacht met schrik aan de oude fiets van mijn vriendin. Zou dat ding nog steeds aan de Marialaan staan? Toen we in oktober van Nijmegen-West naar -Noord verhuisden, vergaten we de fiets met de lekke band mee te nemen. Ze stond toen al een tijdje voor onze flat, schuin hangend aan een kettingslot in het fietsenrek. Na de verhuizing reden we met de auto af en toe voorbij en elke keer kwam de fiets terug in onze gedachten, met het bijbehorende schuldgevoel. We moesten het sleuteltje vinden, de band maken en naar het nieuwe huis fietsen. Simpel, maar eenmaal thuis vergaten we de fiets weer.
.
Met mijn eigen fiets keerde ik ook een paar keer terug naar de flat. Dat was niet de bedoeling. Ik fietste van mijn werk naar ons nieuwe huis en raakte in gedachten verzonken. Ik sloeg af waar ik altijd had afgeslagen en voor ik het wist stond ik voor de flat. Een keer zette ik zelfs mijn fiets op slot en probeerde met de sleutel van het nieuwe huis de voordeur van de flat te openen. Het duurde even voor ik doorhad wat ik aan het doen was. Ik schaamde me nu niet alleen voor de fiets van mijn vriendin.
.
Het bericht over de fiets in Weurt werd 12 keer gedeeld. Binnen een dag was de eigenaar gevonden. Wij moesten ook maar eens actie ondernemen. Zondag pakten we doelbewust de auto naar de Marialaan. Stapvoets reden we langs de flat. De fiets was weg. Ons schuldgevoel nog niet.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Een gedachte over “Fiets”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *