Familiedag


Op een natte, winderige zondag keert mijn familie terug naar haar oorsprong. Met auto’s, bussen en treinen komen ze van heinde en verre: Friesland, Rotterdam, Stompetoren, Luxemburg en ga zo maar door. 52 personen en een hond, bijna compleet.
.
Vanaf onze boerderij rijden we in huifkarren naar het ouderlijk huis, een herenboerderij midden in het dorp die 50 jaar in bezit was van de familie. Een tussenstop, want eigenlijk zijn we op weg naar de uiterwaarden voor een wandeling.
.
Bij de herenboerderij, waar nu een financieel adviseur kantoor houdt, is alles dicht. Aan de voorzijde zit spinrag op de deuren en kozijnen. “Moeder zou zich omdraaien in haar graf,” zegt mijn tante. Ze herinnert zich het laatste bezoek aan de boerderij, waar ik ook bij was. We woonden er toen net een paar jaar niet meer. De nieuwe eigenaar gaf een rondleiding. Daarbij viel op dat de vloer van de lange, majestueuze gang was gezandstraald. Mijn tante weet het nog goed. “Moeder vroeg aan hem: ‘Weet je hoe je die tegels mooi glimmend zwart houdt?’ Zo was moeder, die wilde helpen, die ging er oprecht vanuit dat het zo niet bedoeld was.”
.
Ook dit keer valt de terugkeer een beetje tegen. De boerderij is veranderd in een ietwat onpersoonlijk bedrijfspand. We lopen terug naar de huifkarren. “Kijk,” zegt mijn vader, de enige van de familie die zijn hele leven in Beuningen is gebleven, “hier is de foto gemaakt van Willem, toen hij met die poes bij dat bakje melk zat.” Het is een laatste greep naar een herinnering, om de plek weer kleur te geven. Maar zijn broers en zussen weten niet waar hij het over heeft. Zij waren op het moment van dat bakje melk al uit Beuningen vertrokken.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.
.
Noot: Het doorzoeken van het familiearchief leverde vooralsnog niet de juiste foto op. Het kan ook zijn dat de herinnering aan de foto en de foto zelf niet helemaal op elkaar aansluiten. Dat zou betekenen dat er misschien nooit sprake is geweest van een bakje melk. 

Een gedachte over “Familiedag”

  1. Leuk verhaal, maar vooral was het weer een leuke dag samen met de bijna hele familie op deze gedenkwaardige plaats ons “ouderlijk” huis. Waar ik geboren ben, waar ik geleeft heb, waar ik vertrokken ben. En nu even terug in die tijd; er kwamen veel herinneringen boven van toen ik daar nog was, nog woonde, jaren geleden. Met de huifkar langs bekende plekjes en door bekende straten rijden tot aan de Waal, de uiterwaarden daar waar we vroeger schaatsten in de winter op houten ondergebonden “friese langlopers”. In de zomer bloeiden er de margrieten die we plukten en thuis aan moeder gaven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *