Spacey

Zo’n vijftien jaar geleden fietste ik in de winter elke vrijdagavond door de vrieskou naar Weurt. Bij mijn goede vriend Ton stond de verwarming hoog, werd drank en chips op tafel gezet en ging een dvd in de recorder. In het laatste huis van het dorp, waar de ijsbloemen op de ramen stonden, leerde ik om tijd te nemen voor een film. Voor het eerst verdiepte ik me in Hollywood. Dat begon met The Green Mile en American History X. Op een avond stond American Beauty op het programma, met Kevin Spacey in de hoofdrol.
.
American Beauty was lange tijd een van mijn favoriete films. Na die bewuste filmavond fietste ik weer terug naar Beuningen, mijn handen in mijn mouwen gestopt want handschoenen droeg ik nooit. Onderweg dacht ik aan de verhaallijnen, personages, specifieke scenes, details, symbolen, thema’s. En ik dacht aan mijn eigen verhalen, hoe ik die op papier moest zetten.
.
2017 is bijna voorbij en ik kan American Beauty niet meer kijken zonder #MeToo in mijn achterhoofd. Je kunt zeggen dat de kunst die iemand maakt losstaat van iemands privéleven, maar dat is hier niet echt aan de hand. Door zijn acteertalent en het succes dat dit opleverde, kon Spacey buiten de opnames doen wat hij wilde en dat wist hij jarenlang stil te houden.
.
Er is iets kapot gegaan dit jaar. Niet alleen het filmoeuvre van Spacey. Ook de herinnering aan die filmavonden voor mij, toen alle acteurs nog good guys leken. Maar het is goed dat het kapot is gegaan. Ergens zie ik #MeToo ook als opsteker voor de verlegen jongens. Op vrijdag keken Ton en ik film, op zaterdag keken we in het café naar meisjes. Daar lieten we het bij.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *