Ruimte

Het voelde ongepast. Afgelopen zaterdag nam ik in een atelier in Beuningen meermalen en langdurig het woord, terwijl ik daar voor het eerst was en ik de eigenaar amper kende. Het was in het kader van het Lente-ommetje, een nieuw evenement. De schilder had me binnengelaten, ik had zijn hand geschud en zijn kunstwerken bekeken. Al snel arriveerde de eerste groep bezoekers. Ik las verhalen voor die zich veelal in Beuningen afspeelden.
.
Nadat de laatste groep was vertrokken, begon Piet Snellaars te praten. Hij woonde sinds 1980 in het dorp en was inmiddels gepensioneerd. Hij had als Hoofd Ruimte bij de gemeente gewerkt en het schilderen er altijd naast gedaan. Alle nieuwe wijken die vanaf 1980 zijn gebouwd, heeft hij ingericht.
.
Snellaars zat op een stoel tussen zijn vele schilderijen, waarvan vooral de portretten van zijn moeder mijn aandacht trokken. Hij vertelde onder meer dat huurwoningen eerst nog dicht op elkaar werden gebouwd, volgens het ‘Bruine Boekje’. Later werden deze wijken ruimtelijker opgezet, met brede straten. Met tevredenheid en trots keek hij terug op zijn werkende leven.
.
Ik moest denken aan mijn oom, die bij een waterschap werkte. Toen hij met pensioen ging, was hij behoorlijk verbitterd. Door nieuw beleid ging veel kennis, waaraan hij had bijgedragen, verloren. Hij maakte een boek met alle rapporten en artikelen over zijn werkgebied, om het zo toch te behouden voor de toekomst.
.
Wat een verschil met Snellaars. Terwijl ik mijn jas aantrok, stelde ik me voor hoe hij op zijn dooie gemak door zijn eigen werk fietste. Ik stopte mijn teksten in mijn tas. Verhalen waarbij hij, dat besefte ik nu pas, voor het decor had gezorgd.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *