Wilfred

Na negen seizoenen lang geen aflevering te hebben gemist, werd ik zondag eindelijk beloond: er dook familie op in Boer Zoekt Vrouw.
Tijdens de uitzending had ik niets in de gaten. Pas de volgende ochtend, toen mijn Facebooktijdlijn vol stond met berichten over Wilfred, begon ik iets te vermoeden. Mijn moeder kon het bevestigen. De boer uit Beneden-Leeuwen was familie. Of nou ja, een achterneef van zowel mijn vader als mijn moeder (aan mijn moeders kant aangetrouwd, dus niets aan de hand). Eigenlijk is hij dan geloof ik niks van mij, maar toch.
.
Tijdens de lunch op mijn werk kondigde ik met veel aplomb aan dat iemand uit mijn familie meedeed aan BZV. Een collega raadde meteen de juiste boer. Ze had tijdens de uitzending al gedacht dat hij weleens een bloedverwant van me kon zijn, vanwege de tongval en de melkrobot. Alsof ze alleen in mijn familie werken met melkrobots.
.
’s Avonds bekeek ik de aflevering nog eens en zocht naar gelijkenissen, als een vader bij zijn pasgeboren kind. Pas toen vielen zijn lichtblauwe ogen me op. Zulke ogen heb ik ook! Ik zocht verder. Wilfred vertelde aan Yvon dat hij ‘vaak in de put gestoken was’. Dat spreekwoord is bij ons thuis nooit gebruikt, het betekent blijkbaar ‘iemand begraven’.
In een andere scène wilde hij iets blauw verven, enkel omdat dat mooier stond dan wit. Ook dat past niet bij mijn familie. Dat hij twee keer zijn tegenslagen relativeerde, is wel weer herkenbaar. “Dat deed een beetje zeer, maar voor de rest gaat het wel goed.”
.
Zelf was ik ook niet zo snel in het vinden van de ware, maar ik heb haar uiteindelijk gevonden. Ik hoop van harte voor Wilfred dat dit een familietrekje is.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Foto: Linelle Deunk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *