Jungle

Foto: Ton Smits
.
Elke keer als mijn goede vriend Ton voor even terugkeert uit Thailand, vraag ik hem of er iets veranderd is aan Nederland en elke keer is zijn antwoord: nee. Hij ziet zijn neefjes en nichtjes uit Weurt razendsnel groot worden, maar verder valt hem eigenlijk niets op. Hij is er ook niet zo mee bezig. Ik wel. Al ging mijn aandacht tijdens zijn laatste bezoek niet zozeer uit naar de veranderingen in eigen land, als wel naar de verschillen tussen waar hij leeft en waar wij leven.
.
Ton heeft in Thailand een bloeiend bedrijf waarmee hij tours verzorgt in enkele Nationale Parken. Daarnaast is hij actief als natuurfotograaf.
Tijdens zijn verblijf in Nederland bracht hij een dag door op de Veluwezoom en maakte prachtfoto’s van slangen, reeën, eenden en libellen.
Hij heeft er duidelijk oog voor, maar toch is het contrast wel erg groot met Kaeng Krachan, het park waar hij dichtbij woont.
Ter vergelijking: de Veluwezoom omvat 50 vierkante kilometer, Kaeng Krachan bijna 3000. Daar kan hij, met een beetje geluk, foto’s maken van tijgers, luipaarden, olifanten, makaken en zwarte beren. En dat doet hij dan ook.
.
Halverwege zijn verblijf kwam Ton samen met zijn vrouw en zoontje bij me op visite en maakte kennis met mijn dochters. Na een klein uur brak er paniek uit. Mijn oudste dochter gilde en was helemaal verstijfd van schrik.
“Mier!” snikte ze.
Ton vroeg hoe groot de mier was en mijn dochter wees naar het piepkleine beestje op de vloer. Ton liet de mier op zijn vinger lopen en zette hem in de tuin. Bijna terloops vertelde hij dat zijn zoon in Thailand niet buiten op het gras kan spelen. Het gras is te droog en te hard. Bovendien zijn er daar bijtende slangen en mieren.
Mijn dochter hoorde het niet. Ze keek uit het raam, beducht voor de Hollandse jungle.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *