Pieter


In 2001 interviewde ik Pieter Derks voor De Gelderlander. 17 jaar was hij toen. Hij woonde nog bij zijn ouders in Beuningen. Onlangs kwam ik het artikel weer tegen. Op de foto bij het stuk zit hij achter de piano. Sluik haar, wit gezicht, nog zonder de typerende bril. Een jochie.
.
Zelf was ik ten tijde van het interview ook een broekie, 19 jaar. Ik liep stage bij de streekredactie. Ik kende Pieter niet, was hem op het spoor gekomen via internet. Hij had een voorstelling gemaakt met de titel Luchtkastelen. Daarover zei hij: ‘Mensen denken vaak dat ze gelukkig zijn, terwijl dat niet zo is. Het is het verhaal van de burgerlijkheid. Mijn vraag is of een huis, een auto en een baan het ultieme geluk is.’
.
Ik vond dat destijds eerlijk gezegd wat clichématig klinken. Ik had geen optreden van hem gezien, maar ik twijfelde of het echt iets met hem zou worden. Zelf had ik er ook weleens over gedroomd cabaretier te worden.
.
Nu zijn we precies 17 jaar verder. Pieter is twee keer zo oud. Het verhaal is bekend: cabaretprijzen, De Wereld Draait Door, De Slimste Mens, Wie is De Mol?, Radio 1, uitverkochte zalen.
.
Is zijn succes met terugwerkende kracht te ‘voorspellen’ aan de hand van het interview? Ik denk het wel. In het interview vertelde hij dat hij auditie wilde gaan doen voor de Kleinkunstacademie. Als hij niet zou worden aangenomen, zou hij toch verder gaan met cabaret.
‘Het is mijn voorlopige levensdoel. Ik wil met creativiteit door het leven komen. Ik wil gewoon heel graag op het podium staan.’
.
Zo blijkt achteraf zijn allereerste voorstelling veelzeggend. Pieter wist wat hij wou en dat was niet de burgerlijke route. Hij ging er vol voor.

Deze column verscheen eerder in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *