Observanten

Tot voor kort zag ik alleen maar de verschillen tussen het werk van mijn vader en dat van mij, tussen het boeren en het schrijven. Hij werkt met zijn handen, ik met het hoofd. Hij heeft koeien, weilanden, tractors en stallen. Ik heb een laptop, een pen en een notitieblok. Bij hem komt om de drie dagen een melkwagen de tank te legen. Bij mij duurt het een paar jaar voor ik een boek af heb en het naar de drukker kan.
.
Maar door een gesprek met een collega-schrijver viel me ineens op dat mijn vader en ik ook een belangrijke overeenkomst hebben. We zijn allebei observanten. We staan allebei min of meer buiten de samenleving. Mijn vader letterlijk, zo met zijn boerderij aan de rand van Beuningen. Ik iets minder letterlijk, door altijd van een afstand ergens naar te kijken en te luisteren, materiaal verzamelend voor een verhaal.
.
Mijn vader komt maar één dag in de week in het dorp. Op maandagochtend drinkt hij koffie met zijn oud-collega’s van de vrijwillige brandweer. Op maandagavond rijdt hij naar De Tinnegieter om te sporten. Vroeger was hij al niet van het erf af te slaan. Als hij een winterjas nodig had, ging zijn broer – die dezelfde maat heeft – naar de stad om jassen te passen en er eentje uit te kiezen. Nog altijd koopt mijn moeder vaak kleding voor hem. Dan is het telkens de vraag of het past en of hij het mooi vindt, anders moet ze er weer mee terug.
.
Eigenlijk zou mijn vader schrijver kunnen zijn. Vanaf de boerderij kijkt hij uit op het dorp en daar kan hij dan een verhaal van maken. Eentje vol observaties, want een uitgesproken mening heeft hij niet, of die laat hij niet snel horen.
.
Maar zou ik boer kunnen zijn?
.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *