Aandacht

Vorige week zat ik op een bankje in de Corneliuskerk in Beuningen en luisterde naar een solo van een sopraan-saxofoon. Ik was ontroerd. Ik ken de solo goed, omdat ik het vaak heb gehoord in mijn fanfaretijd. De soliste van nu was dezelfde als die van toen, maar de muziek had een heel andere lading gekregen. Henriëtte speelde het lied dit keer voor haar overleden vader.     

Het was een mooie dienst voor Frans Litjes, de oud-postbode die bijna 80 jaar deel was van de fanfare. In de periode dat ik muziek maakte, beschouwde ik hem een beetje als mijn opa. Hij was een lieve, benaderbare man die van grapjes hield. In de dienst hoorde ik dat terug: een familieman met veel aandacht voor anderen. Die aandacht ging nu naar hem. “We vieren vandaag zijn leven,” zei pastoor Harry van Dooren. 

Bij een uitvaart springen de kleine anekdotes over de overledene er vaak uit. Ze zijn veelzeggend, ze doen wat met je. Zo vertelde een kleindochter dat Frans elke ochtend voor het raam stond te zwaaien als ze voorbij fietste op weg naar school. Soms stond hij dan klaar voor niets, als ze het eerste uur vrij had. 

Maar dit keer troffen de grote woorden over het geloof me ook. Vooral door de manier waarop Van Dooren ze inleidde. Hij vertelde dat Frans een gelovig christen was en dat hij geloofde in iets na de dood. “Je kunt het een hemel noemen, maar eigenlijk schiet zo’n woord te kort.” Heel helder en genuanceerd legde hij het uit, met begrip voor de niet-gelovigen in de kerk.  

Het mooiste vond ik dat de tijd werd genomen. De fanfare speelde nog een lang stuk. Alles waar Frans voor stond, kwam zo mooi samen: aandacht, familie, geloof en muziek.

Deze column verscheen in De Gelderlander. 

2 gedachten over “Aandacht”

  1. Prachtig omschreven voor inderdaad een heel mooi man die een begrip was in Beuningen. Zelf heb ik ook zijn gastvrijheid, en vele grappen mee mogen maken.

  2. Als oud-lid van Kunst en Volharding herinner ik mij Frans als mijn zeer vriendelijke buurman en collega-baritonnist. Een regelmatig terugkerende vraag van Frans aan mij, wanneer de dirigent een stuk wilde inzetten, was: Waar begint-ie?
    Frans’ gehoor liet het weleens afweten, vandaar.
    We hebben vele jaren naast elkaar gezeten tijdens de repetities. Het was jammer dat Frans op een zeker moment niet meer “mee kon” met de groep. Hij sloot zijn zeer lange muzikale loopbaan bij zijn club af om gezondheidsredenen en leverde zijn bariton in.

    Ik bewaar fijne herinneringen aan mijn buurman van K enV en zal mij zijn humor en opgewektheid blijven herinneren.

    Flip Baardman,
    Apeldoorn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *