Geertrude

In Beuningen in oude ansichten vind je ergens halverwege een zwart-wit foto van de knappe, jonge vrouw Geertrude van Raaij. Dit boekje staat al sinds mijn jeugd in de boekenkast van mijn ouders en deze foto, of eigenlijk het onderschrift bij deze foto, maakt elke keer als ik het weer onder ogen krijg diepe indruk. Geertrude stierf in 1916 op haar 21etoen ze bij de Koningsstraat met haar fiets onder de stoomtram kwam. Volgens de Maas en Waler uit die tijd ‘werden het meisje zoo goed als beide benen bij onderlijf afgesneden’. 

Op jonge leeftijd overlijden is al heel erg treurig, maar dat in zulke gevallen vooral de doodsoorzaak wordt onthouden maakt het nog treuriger. Wie de persoon was, vertellen mensen niet aan elkaar door. Ze hebben het alleen over hoe iemand aan zijn einde kwam. Voor Geertrude geldt dat helemaal. Haar dood staat omschreven in een boekje dat meer dan 70 jaar later verscheen. 

Daar komt bij dat het hier gaat om een tramongeluk. Zoiets zou nu niet meer kunnen gebeuren. Al vanaf 1934 niet meer, toen de tramlijn Nijmegen-Wamel werd opgeheven. Zo voelt haar dood achteraf extra zinloos. 

Arme Geertrude. Ik zou haar graag herdenken om wie ze was tijdens haar leven, maar er is niets wat ik over haar kan vinden. Althans, dat dacht ik. Toen ik laatst Beuningen in oude ansichtenweer opensloeg, zag ik op de volgende pagina een foto van het huis van Geertrude’s vader. In het onderschrift stond nog iets over haar. Dat ze een geëmancipeerde vrouw moest zijn geweest, want ze fietste en dat was in die tijd voor vrouwen zeer ongebruikelijk. Het is slechts een glimp uit haar leven, maar wel een heel mooie.

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Een gedachte over “Geertrude”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *