Contouren

Of het nu komt omdat ik langzaamaan de 40 nader of omdat ik kinderen heb, of allebei, maar voor het eerst heb ik het idee dat ik een beetje vat krijg op de tijd. Voor het eerst lijk ik de contouren te kunnen zien van een gemiddeld mensenleven. Tijd is voor mij nog altijd een mysterie en dat zal het ook wel blijven, maar toch is het net iets minder ongrijpbaar geworden.

Tegen mijn kinderen heb ik het soms over ‘vroeger’ en dan bedoel ik vorig jaar. Ik kan goed met ze meepraten, omdat ik zelf ook zo oud ben geweest en op dezelfde manier naar tijd heb gekeken. Tegelijkertijd kan ik hun levens als het ware met twee vingers vastpakken.

Bij mijn gehandicapte zus weet ik juist niet goed hoe het zit met tijd. Pasgeleden werd een onderzoek naar haar fysieke gezondheid gedaan en bleek dat er 12 jaar bij haar leeftijd opgeteld moet worden. Mijn zus heeft het verstand van een 4-jarige, ze is 7 jaar ouder dan ik en nu blijken we lichamelijk 19 jaar te verschillen. 

Een boer van 85 zei laatst op tv dat het vanaf je 40evoelt alsof je van een helling afglijdt. De tijd gaat vanaf dat moment steeds maar sneller en sneller richting het einde. Zou het zo zijn? Ik ben de 40 nog niet voorbij. Mijn zus wel. 

Deze week kreeg ik de kans om te vragen of ze die helling herkende. Ik zag haar bij mijn broer in Beuningen. Ze dronk cola light en vertelde over een feestje. Het was lastig om het onderwerp aan te snijden, omdat ik niet wist of ze me zou begrijpen. Ik vroeg hoe oud ze ook alweer was en of de jaren nu sneller gingen. Ja, zei ze, dat denk ik wel. Toen bleef het stil. Ze was afgeleid, ze moest naar de wc. Bij terugkomst keek ze op haar horloge. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Een gedachte over “Contouren”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *