Achterbuurjongen

In rode jurken, met de ogen gesloten, allemaal wild schuddend op de maat van de nerveus klinkende muziek die tot in de wijde omtrek te horen was. Maar omdat er binnen een straal van een paar honderd meter toch geen andere huizen stonden, had niemand er last van. 

Dit schrijft Samuel Vermeulen in zijn net verschenen boek Prins van Liefde. Hij heeft gelijk, wat ons betreft. Wij hebben de Bhagwan-volgelingen, die in de jaren ’80 en ’90 in Villa Nieuw Distelakker woonden, nooit gehoord. Mijn vader heeft zich zelfs afgevraagd of ze er wel echt zaten. Het verhaal dat achter onze boerderij een commune zat, heeft me altijd gefascineerd. Tegelijkertijd was ik doodsbang voor wat zich daar achter de deur afspeelde. Het boek van mijn vroegere achterbuurjongen geeft me eindelijk een inkijkje. 

Vermeulen, die in zijn jeugd behalve in Beuningen ook op andere plekken woonde, vertelt over de overal aanwezige wierrooklucht en over de bewoners die elkaar steeds knuffelden. Net als de Netflix-serie Wild Wild Country is het boek geen reclame voor de spirituele beweging die vrije liefde en meditatie hoog in het vaandel heeft staan. Vermeulen werd verwaarloosd, getuige de rotte tandjes op zijn 6e. Maar de vraag is of dat aan de commune lag. Eerder zijn ouders. Zijn vader raakte later in de ban van drugs en prostitutie, zijn moeder kwam in een psychiatrische inrichting terecht. Dat gebeurde natuurlijk niet zomaar. Ook zij zullen geen fijne jeugd hebben gehad. Bij de Bhagwan zochten ze naar een familiegevoel dat ze zelf hadden gemist.

Na jaren in een pleeggezin ging Vermeulen een totaal andere kant op: brallend bij een studentendispuut, studerend aan Cambridge en werkend op de Zuidas. Boeiend is om in interviews te lezen dat hij uiteindelijk afreist naar India, het hart van de Bhagwan, en tegenwoordig mediteert. Zo zijn we toch allemaal kind van onze ouders. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.
Eerder schreef ik al een stuk over de commune in de villa en mijn angst om gehersenspoeld te worden, zie
hier.
Meer informatie over het boek vind je
hier.

2 gedachten over “Achterbuurjongen”

  1. Hoi Willem, leuk om te lezen 🙂 Was op zoek naar een artikel in de Gelderlander waarin ik word geciteerd en vond toen je website. We zijn allemaal kind van onze ouders idd.

  2. Hoi Samuel, ja de column heeft in de Maas en Waal-regioeditie gestaan. Gefeliciteerd met je boek! Vond het een heel interessant verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *