Bos



In het jaar waarin een deel van de Amazone in vlammen opging, raakten mijn ouders de populieren in hun straat kwijt. Al drie maanden kijken ze uit over een treurige rij boomstronken. Ik heb begrepen dat je een nieuwe boom het beste plant in het najaar. Dan is hij klaar om te groeien zodra de temperatuur stijgt in het voorjaar. Maar dat zit er voor de Hosterdstraat niet meer in.

De oorzaak is klein, kleiner, kleinst. In de gemeente zouden 561 zieke en oude bomen verdwijnen en vervangen worden voor 305 nieuwe exemplaren. Een kleiner aantal, maar: kwaliteit boven kwantiteit. De nieuwe bomen krijgen meer ruimte om te groeien en alleen groeiende bomen leggen structureel CO2 vast. Maar doordat bezwaar werd gemaakt, is het hele project halverwege stil komen te liggen.  

De Beuningse bomenkwestie past bij 2019. Gerommel in de marge, net als op nationaal en internationaal niveau. Zie stikstofcrisis, zie mislukte klimaattop. Hoeveel wetenschappelijke alarmbellen moeten afgaan om te kiezen voor een compleet ander beleid?
Topeconoom en Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz vergelijkt klimaatverandering met de Tweede Wereldoorlog en pleit voor grote veranderingen, net als tijdens en na de oorlog.
“Als we slechts stapje voor stapje veranderen, worden we gefrituurd.” 

Er is ook goed nieuws. In Beuningen kwam de SP met een voorstel voor een geboortebos. Voor ieder kind dat geboren wordt, plant de gemeente een boom. Het college is geïnteresseerd en stelt een onderzoek in om te kijken of het haalbaar is. Maar daar gaan we weer: een onderzoek. Nee, aan de slag! 

Ik snak naar de lange termijn op de korte termijn. Naar grote stappen, naar visie, naar daden. Ook als ze onaangenaam zijn. Er is geen weg terug, dus kunnen we er maar beter vol voor gaan. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.
Het interview met Joseph Stiglitz is hier te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *