Dozen

Al jaren zegt mijn moeder met enige regelmaat dat ik meer los moet laten, maar nu ze aan het verhuizen is vraag ik me af of ze het niet al die tijd tegen zichzelf had. Pas stapte ik na lange tijd weer over de drempel van mijn ouderlijk huis en verbaasde me over de spullen die er nog stonden. Hier een kast, daar een schilderij en overal waar ik keek dozen. Ze is al maanden bezig en slaapt alweer een behoorlijke tijd in de nieuwe woning die naast het ouderlijk huis is gebouwd, maar blijkbaar ontbreekt het op de boerderij aan een flinke schep. Een schep waarmee je alle rommel zonder pardon het huis uit kiepert. 

Mijn moeder hoorde zwijgend mijn commentaar aan en zette me aan het werk. Ik moest van de spullen die van mij waren bepalen wat weg kon en wat niet. Zo transformeerde ik weer helemaal in de zoon van mijn moeder. Ik deed precies hetzelfde als zij. Een uur lang was ik bezig met twee dozen, wat slechts resulteerde in een klein kan-weg-stapeltje. Het was een achtbaan van herinneringen. Ik duikelde van het ene schooljaar in het andere, wat me soms deed glimlachen maar vaak ook pijnlijk was. Zoals de harde opmerkingen van de leraren in de kantlijn. ‘Je hebt de kern weer niet begrepen.’ Toch besloot ik het te bewaren, omdat ook dat bij mijn schooltijd hoorde. 

Het doet me denken aan de twee oude zussen die hun hele leven samenwoonden in de straat van mijn ouders. Toen hun huis werd afgebroken, nam de grijper van de sloopmachine een hap uit de bovenverdieping en versplinterde een kast die daar nog tegen de muur stond. De vele spullen die erin lagen vielen op en tussen het puin. Alles in dat huis was leeggeruimd, behalve die volle kast. Alsof ze daar zoveel mogelijk in hadden gestopt. Niets is moeilijker dan loslaten.

Deze column verscheen in De Gelderlander. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *