Uitnodiging

Enkel en alleen door de hitte kon het gebeuren dat op een ochtend deze week een vreemd kind in onze woonkamer stond. Ik zat in mijn onderbroek op de bank, naast mijn oudste die – ook in onderbroek – tv keek. Snel sloeg ik een kleedje om me heen. Ik had mijn bril nog niet op, maar ik merkte dat het kind, een meisje, ook een beetje beduusd was van de situatie. 

Het was niet moeilijk te achterhalen hoe ze was binnengekomen. Toen ik wakker werd had ik meteen de voor- en achterdeur opengezet om de koele ochtendlucht door het huis te laten gaan. Het meisje had de openstaande voordeur als een uitnodiging beschouwd. Ze stapte daarmee niet alleen een drempel over, maar ook de grens tussen openbaar en privé. 

Mijn oudste had het meisje niet meteen in de gaten, maar toen ze opkeek herkende ze haar. Met bril zag ik het nu ook. Ze waren klasgenoten. Het meisje woonde een eindje verderop en had al een keer bij ons gespeeld. Ze vroeg of ze weer met mijn dochter mocht spelen. Mijn oudste sprong enthousiast op, waardoor ik er niet echt over na hoefde te denken.  

Niet veel later stond een boze man voor de deur, in badjas en op blote voeten. Hij was niet boos op mij, maar op zijn dochter. Die mocht een blokje om, maar als ze iets anders ging doen moest ze dat laten weten. Na zijn reprimande vroeg hij of het voor ons een probleem was. Nee, dat was het niet.

Ik vond het wel mooi dat we voor even onze privacy hadden opgegeven. Net zoals dat soms gebeurt bij kamperen. Dan maakt het niet uit of iemand in zijn onderbroek zit. Het laat zien dat we ook allemaal maar mensen zijn. Zeker in een tijd waarin hitte voor meer agressie en geweld zorgt, is het fijn daaraan herinnerd te worden. Al laat ik de voordeur voortaan toch maar dicht. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *