Quiz

Mijn gehandicapte zus wist van haar verjaardagsfeest nog nadrukkelijker háár feest te maken toen ze een zelfbedachte quiz aankondigde. In de tuin van mijn ouders, waar het festijn plaatsvond, legde ze de spelregels uit. We moesten ‘dingen van vroeger’ over haar noemen. Het mocht van alles zijn en we konden daarbij punten verdienen. Zij zou controleren of het klopte en ook bepaalde zij om hoeveel punten het zou gaan. Met een brede grijns keek ze rond, zo van: kom maar op met die herinneringen!

Eerder op de dag zat ze er nog heel anders bij. Dat was nadat ze zich door mijn broer naar de wei had laten leiden. Hij zei dat hij een verrassing had. Nieuwsgierig was ze achter hem aan gelopen. Zou het een cadeau zijn? Of zouden haar neefje en nichtje voor haar optreden? Pas midden in de wei kreeg ze door dat het een grap was. De waterstraal van de sproeier kwam dreigend op haar af. Mopperend maakte ze zich uit de voeten. Dat dit geintje impact had, merkten we toen mijn broer een tijd later een hand op haar rug legde. Ze schrok, dacht dat het weer een grap betrof en begon hard te huilen. Alle spanning moest eruit.

Nu met de quiz had ze de touwtjes volledig in handen. We noemden haar vakanties in Friesland, de taxichauffeurs die haar naar school en de dagbesteding brachten, haar eenmalige optreden met de Beuningse dansmariekes, die keer dat ze een permanentje liet zetten, haar gebroken arm, de disco op haar school waar mijn zus en ik ook naartoe mochten. We trokken willekeurig laatjes van haar archiefkast open, waarbij mijn zus even willekeurig punten uitdeelde. De een kreeg er 10, de ander 1. Ze genoot volop van haar show.
‘Ja ja, 45 jaar alweer,’ zei mijn vader die de quiz won.
‘En ik doe het nog steeds goed!’ schaterde mijn zus. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *